Drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego (o każdej porze roku), należy doprowadzić do budynku zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi
A. ZL V
B. ZL IV
C. ZL II
D. ZL III
Pytanie z egzaminu CKE z 2016 roku (arkusz Z.23-X-16.04).
Droga pożarowa z utwardzoną nawierzchnią powinna być doprowadzona do budynku zawierającego strefę pożarową ZL II, czyli przeznaczoną przede wszystkim dla osób o ograniczonej zdolności poruszania się. Chodzi tu np. o szpitale, żłobki, przedszkola, domy opieki czy podobne obiekty, gdzie ewakuacja jest trudniejsza i zwykle wymaga pomocy personelu albo ratowników. To jest właśnie sedno przepisu: pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej muszą mieć realny dojazd do obiektu o każdej porze roku, a nie tylko „jakoś tam” po trawniku czy nieutwardzonym placu. W praktyce oznacza to nawierzchnię przenoszącą obciążenie ciężkich samochodów ratowniczo-gaśniczych, odpowiednią szerokość, promienie skrętu, brak stałych przeszkód oraz możliwość ustawienia sprzętu blisko budynku. Moim zdaniem to jeden z tych wymogów, które najlepiej pokazują, że ochrona przeciwpożarowa to nie tylko gaśnice na ścianie, ale też planowanie dostępu dla straży. W obiektach ZL II liczy się czas, bo osoby przebywające w środku nie zawsze same uciekną schodami czy korytarzem. Dlatego przepisy techniczno-budowlane i przeciwpożarowe traktują tę kategorię szczególnie ostrożnie.
W tym pytaniu łatwo pomylić samą kategorię zagrożenia ludzi z ogólnym wyobrażeniem, że „każdy większy budynek publiczny musi mieć drogę pożarową”. Odpowiedź powinna wskazywać ZL II, bo ta kategoria obejmuje strefy przeznaczone przede wszystkim dla osób o ograniczonej zdolności poruszania się. To właśnie tam dojazd straży pożarnej ma szczególne znaczenie, ponieważ ewakuacja może być wolna, zależna od personelu i bardziej skomplikowana organizacyjnie. Z mojego doświadczenia uczniowie często wybierają ZL III, bo kojarzy się z budynkami użyteczności publicznej, biurami, szkołami czy lokalami usługowymi. Tyle że sama kategoria ZL III nie jest tu tym kryterium, o które pyta zadanie. W takich obiektach droga pożarowa może być wymagana z innych powodów, np. wysokości, rozwiązań funkcjonalnych albo parametrów budynku, ale nie wynika to z tej odpowiedzi wprost. ZL IV dotyczy budynków mieszkalnych, więc wybór tej kategorii zwykle wynika z myślenia, że skoro mieszka tam dużo ludzi, to obowiązek jest automatyczny. Przepisy są jednak bardziej precyzyjne i nie działają na zasadzie samego „dużo osób”. ZL V, czyli zamieszkanie zbiorowe, na przykład hotele, internaty czy domy studenckie, również może wymagać szczegółowej analizy projektowej, ale w tym pytaniu nie jest wskazaną kategorią. Najważniejsze jest zapamiętanie praktycznej zasady: przy ZL II zakłada się szczególne trudności ewakuacyjne, więc dostęp dla samochodów ratowniczo-gaśniczych musi być zapewniony pewnie, po utwardzonej drodze, niezależnie od pogody i pory roku.