Który poziom kierowania jest realizowany, jeżeli w ramach sił ratowniczych biorących udział w zdarzeniu znajdują się specjalistyczne grupy ratownicze?
Poziom taktyczny jest właściwy wtedy, gdy działania wychodzą poza prostą interwencję jednej lub kilku podstawowych jednostek i trzeba już realnie koordynować różne odcinki bojowe, specjalistyczne siły oraz zadania o większej złożoności. Obecność specjalistycznych grup ratowniczych, na przykład grupy chemiczno-ekologicznej, technicznej, wysokościowej, wodno-nurkowej czy poszukiwawczo-ratowniczej, oznacza że kierowanie nie polega tylko na szybkim wydaniu polecenia typu podać prąd wody albo zabezpieczyć miejsce zdarzenia. Tu trzeba zaplanować zamiar taktyczny, ustalić priorytety, strefy pracy, łączność, zabezpieczenie ratowników i współdziałanie z innymi służbami. Moim zdaniem to jest właśnie najważniejsza różnica: na poziomie taktycznym KDR zaczyna zarządzać całym układem działań, a nie tylko pojedynczą czynnością ratowniczą. W praktyce będzie to np. katastrofa budowlana z grupą poszukiwawczą, wyciek substancji niebezpiecznej z grupą chemiczną albo ciężki wypadek drogowy z koniecznością specjalistycznego dostępu do poszkodowanych. Dobre praktyki branżowe wymagają wtedy wyraźnej organizacji terenu akcji, podziału na odcinki bojowe, utrzymania sprawnej łączności i kontroli bezpieczeństwa pracy ratowników. Dlatego odpowiedź taktyczny jest tu poprawna.
W tym pytaniu łatwo pomylić skalę zdarzenia z nazwą poziomu kierowania. Sam fakt, że coś dzieje się szybko i trzeba działać od razu, nie oznacza jeszcze poziomu doraźnego. W praktyce określenie doraźny bardziej kojarzy się z czynnością tymczasową, wykonaną na już, a nie z właściwym poziomem kierowania działaniem ratowniczym w rozumieniu organizacji akcji. Przy działaniach ratowniczych ważniejsze jest to, jakie siły są zaangażowane, jak złożone są zadania i czy trzeba tworzyć bardziej rozbudowaną strukturę dowodzenia. Poziom interwencyjny dotyczy zasadniczo prostszych zdarzeń, gdzie kierowanie odbywa się bez dużej rozbudowy organizacji działań. Można sobie wyobrazić typowy pożar śmietnika, niewielką kolizję drogową albo miejscowe zagrożenie obsługiwane przez podstawowe zastępy. Tam KDR zwykle koordynuje działania bez konieczności włączania specjalistycznych grup i rozbudowanej taktyki. Z kolei poziom strategiczny jest jeszcze wyżej. Dotyczy zdarzeń bardzo dużych, długotrwałych albo obejmujących znaczny obszar, gdzie potrzebne jest zarządzanie zasobami, współpraca z administracją publiczną, sztabami i często koordynacja ponadlokalna. Typowym błędem jest myślenie, że skoro grupa jest specjalistyczna, to od razu musi być strategia. Nie do końca. Specjalistyczna grupa ratownicza zwykle powoduje przejście na poziom taktyczny, bo trzeba skoordynować jej działania z innymi zastępami, wyznaczyć odcinki, zadbać o łączność, logistykę i bezpieczeństwo. To nadal jest kierowanie akcją na miejscu zdarzenia, tylko bardziej rozbudowane i fachowe.