Na podstawie danych w tabeli określ dopuszczalną długość dojścia ewakuacyjnego w budynku, w którym występuje pomieszczenie przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących jego stałymi użytkownikami. W budynku zapewniony jest jeden kierunek ewakuacji i nie jest on wyposażony w urządzenia przeciwpożarowe.
| Rodzaj strefy pożarowej | Długość dojścia w m | |
|---|---|---|
| przy jednym dojściu | przy co najmniej 2 dojściach1) | |
| ZL I, II i V | 10 | 40 |
| ZL III | 302) | 60 |
| ZL IV | 602) | 100 |
1) Dla dojścia najkrótszego, przy czym dopuszcza się dla drugiego dojścia długość większą o 100% od najkrótszego. Dojścia te nie mogą się pokrywać ani krzyżować.
2) W tym nie więcej niż 20 m na poziomej drodze ewakuacyjnej.
A. 40 m
B. 30 m
C. 60 m
D. 10 m
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz Z.23-X-17.05).
W tym przypadku trzeba najpierw prawidłowo rozpoznać kategorię zagrożenia ludzi. Pomieszczenie przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób, które nie są jego stałymi użytkownikami, zalicza się do ZL I. Typowy przykład to sala widowiskowa, aula, większa sala konferencyjna, lokal gastronomiczny albo sala imprezowa. Dla stref ZL I, ZL II i ZL V tabela podaje przy jednym dojściu ewakuacyjnym dopuszczalną długość dojścia 10 m. I właśnie to jest kluczowe: w budynku zapewniono tylko jeden kierunek ewakuacji, więc nie wolno brać wartości z kolumny dotyczącej co najmniej dwóch dojść. Nie ma też urządzeń przeciwpożarowych, więc nie stosujemy żadnego zwiększania długości wynikającego np. z ochrony tryskaczowej czy oddymiania, jeśli takie przepisy w danym przypadku by dopuszczały podwyższenie. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, gdzie łatwo się pomylić przez szybkie patrzenie w tabelę, a trzeba iść spokojnie: najpierw ZL I, potem jeden kierunek, potem brak dodatkowych instalacji. W praktyce projektowej taka wartość jest bardzo restrykcyjna, bo przy dużej liczbie osób ewakuacja musi być krótka, czytelna i bez zbędnego błądzenia po korytarzach. Dlatego poprawna długość dojścia ewakuacyjnego wynosi 10 m.
Najczęstszy błąd w tym zadaniu polega na tym, że ktoś patrzy tylko na liczby w tabeli, a nie łączy ich z kategorią zagrożenia ludzi i liczbą kierunków ewakuacji. W opisanym budynku mamy pomieszczenie dla ponad 50 osób niebędących stałymi użytkownikami, więc mówimy o ZL I. To nie jest typowe biuro ZL III ani część mieszkalna ZL IV. Właśnie dlatego wartości 30 m i 60 m nie pasują do tej sytuacji, bo wynikają z innych rodzajów stref pożarowych albo z innych warunków dojścia. Dodatkowo informacja o jednym kierunku ewakuacji jest bardzo ważna. Jeżeli użytkownik ma tylko jedną drogę ucieczki, przepisy są ostrzejsze, bo w razie zadymienia, pożaru lub zablokowania przejścia nie ma sensownej alternatywy. Wartość 40 m dotyczy stref ZL I, II i V, ale przy co najmniej dwóch dojściach ewakuacyjnych. Nie można jej zastosować tylko dlatego, że wygląda korzystniej albo bardziej praktycznie. Dwa dojścia muszą rzeczywiście istnieć, nie mogą się pokrywać ani krzyżować, a drugie może być dłuższe tylko w warunkach określonych w przypisie. W zadaniu wyraźnie podano też, że budynek nie jest wyposażony w urządzenia przeciwpożarowe, więc nie należy zakładać poprawy warunków bezpieczeństwa przez system sygnalizacji pożarowej, oddymianie czy stałe urządzenia gaśnicze. Z mojego doświadczenia takie pomyłki biorą się z mylenia długości przejścia z długością dojścia oraz z automatycznego wybierania większej wartości z tabeli. W ochronie przeciwpożarowej to niestety tak nie działa: przy ewakuacji liczy się dokładna klasyfikacja obiektu i realna dostępność dróg ewakuacyjnych.