Najbezpieczniejszy pożarowo wyrób budowlany jest oznaczany euroklasą
A. E.
B. A1.
C. F.
D. A2.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2015 (arkusz Z.23-X-15.01).
Euroklasa A1 oznacza wyrób budowlany o najwyższym poziomie bezpieczeństwa w zakresie reakcji na ogień. W praktyce znaczy to, że materiał jest uznawany za niepalny i nie wnosi istotnego wkładu w rozwój pożaru, nawet w warunkach silnego oddziaływania cieplnego. Klasyfikację reakcji na ogień wyrobów budowlanych określa system euroklas, zgodnie z podejściem stosowanym w normie PN-EN 13501-1. Skala podstawowa idzie od A1, przez A2, B, C, D, E, aż do F, przy czym A1 jest klasą najlepszą, a F najsłabszą albo bez potwierdzonych właściwości. Przykładowo do klasy A1 mogą należeć niektóre wyroby mineralne, beton, cegła, szkło, wełna mineralna spełniająca wymagania badań. Ma to duże znaczenie przy drogach ewakuacyjnych, obudowach klatek schodowych, ścianach oddzielenia przeciwpożarowego czy w obiektach o dużym zagrożeniu ludzi. Moim zdaniem warto zapamiętać prosto: A1 to materiał, który pożaru praktycznie nie dokarmia. Nie należy jednak mylić reakcji na ogień z odpornością ogniową elementu, bo to są dwie różne sprawy techniczne.
W systemie euroklas najbezpieczniejszym pożarowo oznaczeniem nie jest ani E, ani F, ani nawet A2, tylko A1. Chodzi tu o klasyfikację reakcji na ogień wyrobu budowlanego, czyli o to, jak materiał zachowuje się po zetknięciu z płomieniem, podgrzaniu i udziałem w rozwoju pożaru. Częsty błąd polega na tym, że ktoś patrzy na literę F jak na ocenę szkolną albo myśli, że im dalej w alfabecie, tym lepiej. W euroklasach jest odwrotnie: A1 jest najwyżej, a F oznacza najniższy poziom, często brak spełnienia wymagań albo brak skutecznego potwierdzenia właściwości ogniowych. Klasa E dopuszcza już zapalność w określonych warunkach badania, więc na pewno nie jest wyborem najbezpieczniejszym dla budownictwa, zwłaszcza przy ewakuacji i ograniczaniu rozprzestrzeniania ognia. A2 jest bardzo dobrą klasą i w praktyce wiele wyrobów o ograniczonej palności ma właśnie takie oznaczenie, czasem z dodatkowymi symbolami dotyczącymi dymu i płonących kropli, np. s1, d0. Ale A2 nadal oznacza minimalny, choć ograniczony wkład w pożar, podczas gdy A1 jest klasą materiałów niepalnych w sensie klasyfikacyjnym. Z mojego doświadczenia najłatwiej zapamiętać to tak: A1 stosuje się tam, gdzie wymagania są najbardziej ostre i chcemy maksymalnie ograniczyć paliwo w budynku. Dobra praktyka projektowa i odbiorowa polega na sprawdzaniu deklaracji właściwości użytkowych oraz klasyfikacji według PN-EN 13501-1, a nie tylko nazwy handlowej materiału.