Pod względem taktycznym teren akcji gaśniczej można podzielić na pozycję wodną oraz
Taki podział jest zgodny z klasycznym ujęciem taktyki działań gaśniczych: teren akcji dzieli się na pozycję wodną, pozycję wężową oraz pozycję ogniową. Pozycja wodna to miejsce organizacji zaopatrzenia wodnego, czyli np. hydrant, zbiornik naturalny, punkt czerpania wody, autopompa albo motopompa. Tam liczy się stabilne zasilanie, odpowiednie ciśnienie i wydajność, bo bez tego nawet najlepsza rota z prądownicą niewiele zrobi. Pozycja wężowa obejmuje układ linii wężowych między źródłem wody a miejscem podawania środka gaśniczego: linie główne, gaśnicze, rozdzielacze, przejścia przez drogi, zabezpieczenie węży przed uszkodzeniem. Pozycja ogniowa jest najbliżej miejsca pożaru, tam pracują roty z prądownicami, działkami wodno-pianowymi lub innym sprzętem podającym wodę, pianę czy prądy rozproszone. Moim zdaniem to bardzo praktyczny podział, bo od razu porządkuje zadania: jedni zapewniają wodę, inni budują i pilnują magistrali, a inni prowadzą natarcie lub obronę. W dobrej praktyce dowódca powinien widzieć te trzy strefy jako jeden ciąg logistyczno-bojowy, bo awaria na pozycji wężowej może zatrzymać pracę pozycji ogniowej, nawet gdy pozycja wodna działa bez zarzutu.
W tym pytaniu łatwo pomylić nazwy potoczne z właściwą terminologią taktyczną. Określenie pozycja liniowa może brzmieć sensownie, bo w działaniach gaśniczych faktycznie rozwija się linie wężowe, linie główne i linie gaśnicze. Problem w tym, że w klasycznym podziale terenu akcji nie mówi się o pozycji liniowej, tylko o pozycji wężowej. Ta nazwa jest bardziej precyzyjna, bo odnosi się do całego odcinka związanego z prowadzeniem, łączeniem, zabezpieczeniem i eksploatacją węży, a nie tylko do abstrakcyjnej linii na planie działań. Podobnie pozycja gaśnicza brzmi całkiem naturalnie, szczególnie dla kogoś, kto kojarzy ją z miejscem, gdzie strażacy gaszą pożar. Jednak poprawne określenie to pozycja ogniowa, czyli miejsce, z którego prowadzi się bezpośrednie działania wobec ogniska pożaru: natarcie, obronę, osłonę sąsiednich obiektów albo podawanie prądów gaśniczych. Z mojego doświadczenia takie pomyłki biorą się z tego, że uczymy się często na skrótach: wodna, linie, gaszenie. A w straży nazewnictwo ma znaczenie praktyczne. Gdy dowódca mówi o pozycji wodnej, wężowej i ogniowej, każdy powinien od razu wiedzieć, gdzie ma być pompa, gdzie idą odcinki W-75 lub W-52, gdzie ustawić rozdzielacz i gdzie pracuje rota z prądownicą. Dobre praktyki organizacji akcji wymagają jasnego podziału funkcji, bo wtedy łatwiej kontrolować przepływ wody, bezpieczeństwo ratowników oraz ciągłość podawania środka gaśniczego. Dlatego zestawienia z pozycją liniową albo gaśniczą są merytorycznie nieprecyzyjne, mimo że na ucho mogą wydawać się podobne.