Podczas działań ratowniczo-gaśniczych występują typy kierowania działaniami ratowniczo-gaśniczymi:
W działaniach ratowniczo-gaśniczych przyjmuje się trzy typy kierowania: interwencyjny, taktyczny i strategiczny. To jest ważne, bo od typu kierowania zależy nie tylko kto dowodzi, ale też jak szeroko patrzy się na zdarzenie, jakie siły i środki są uruchamiane oraz jak organizuje się teren akcji. Kierowanie interwencyjne występuje zwykle na początku i przy mniejszych zdarzeniach, np. pożar śmietnika, kolizja drogowa albo niewielki pożar mieszkania. KDR skupia się wtedy na szybkim rozpoznaniu, zabezpieczeniu miejsca, ewakuacji i podaniu prądów gaśniczych. Kierowanie taktyczne pojawia się przy większych działaniach, gdy trzeba podzielić teren akcji na odcinki bojowe, koordynować kilka zastępów, zorganizować zaopatrzenie wodne, łączność i rotę asekuracyjną. Dobry przykład to pożar hali magazynowej albo większy wypadek masowy. Kierowanie strategiczne dotyczy zdarzeń o dużej skali, często długotrwałych, gdzie decyzje obejmują współpracę wielu służb, administrację, logistykę i zabezpieczenie regionu. Moim zdaniem właśnie tu najłatwiej zobaczyć, że dowodzenie to nie tylko wydawanie rozkazów, ale też planowanie, przewidywanie i utrzymanie bezpieczeństwa ratowników. Taki podział jest zgodny z praktyką KSRG i dobrymi zasadami organizacji akcji ratowniczej.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć, bo w ochronie przeciwpożarowej często występują określenia związane z administracją, stanowiskami kierowania i organizacją sztabu. Określenia powiatowy, wojewódzki i centralny kojarzą się z poziomami administracyjnymi Państwowej Straży Pożarnej oraz z organizacją systemu ratowniczego, ale nie są typami kierowania podczas konkretnej akcji ratowniczo-gaśniczej. To raczej opisuje szczebel struktury albo zasięg odpowiedzialności, a nie sposób dowodzenia na miejscu zdarzenia. Podobnie słowo operacyjny brzmi bardzo fachowo i faktycznie jest często używane w PSP, na przykład przy planowaniu operacyjnym, stanowiskach kierowania czy analizie gotowości sił i środków. Nie zastępuje ono jednak pojęcia kierowania taktycznego, które w praktyce oznacza dowodzenie większym układem działań na miejscu akcji, z odcinkami bojowymi, łącznością, logistyką i koordynacją kilku zadań naraz. Sztab również nie jest osobnym typem kierowania w tym podziale. Sztab może wspierać KDR, zbierać informacje, przygotowywać warianty decyzji i pomagać w dokumentowaniu działań, ale sam fakt pracy sztabu nie tworzy kategorii „kierowanie sztabowe”. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się odpowiedź z najbardziej urzędowo brzmiącymi nazwami. W rzeczywistości właściwy podział dotyczy skali i charakteru dowodzenia: interwencyjnego, taktycznego oraz strategicznego. Z mojego doświadczenia warto to zapamiętać tak: małe i bezpośrednie zdarzenie to interwencja, większa akcja z organizacją odcinków to taktyka, a zdarzenie rozległe, wielosłużbowe i długotrwałe to strategia.