Rozpoznanie wstępne bliższe podczas zdarzenia komunikacyjnego jest realizowane
A. w trakcie wykonywania technik uwalnia poszkodowanego z pojazdu.
B. po dojeździe do miejsce zdarzenia.
C. w trakcie wykonywania ewakuacji poszkodowanego zablokowanego w pojeździe.
D. podczas dojazdu na miejsce zdarzenia i określeniu zagrożeń.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2014 (arkusz Z.23-X-14.05).
Rozpoznanie wstępne bliższe przy zdarzeniu komunikacyjnym wykonuje się po dojeździe zastępu na miejsce zdarzenia, bo dopiero wtedy ratownicy mogą realnie ocenić sytuację własnymi zmysłami i na podstawie bezpośredniej obserwacji. Chodzi o szybkie, ale konkretne sprawdzenie: ile pojazdów bierze udział w zdarzeniu, ilu może być poszkodowanych, czy są osoby uwięzione, czy występuje pożar, wyciek paliwa, zagrożenie od instalacji LPG, CNG, hybrydy albo pojazdu elektrycznego, a także jak wygląda ruch drogowy i dostęp dla sprzętu. Z mojego doświadczenia to jest ten moment, kiedy KDR zaczyna układać prawdziwy obraz akcji, a nie tylko przypuszczenia z dyspozycji. Dobrą praktyką jest zabezpieczenie miejsca zdarzenia, ustawienie pojazdu ratowniczego jako osłony, wyznaczenie strefy działań i dopiero potem przejście do dalszych czynności: stabilizacji pojazdu, dostępu do poszkodowanego, udzielenia KPP i ewentualnego użycia narzędzi hydraulicznych. Informacje z dojazdu są ważne, ale rozpoznanie bliższe wymaga fizycznej obecności na miejscu i oceny warunków z bliska.
Mylenie rozpoznania wstępnego bliższego z czynnościami wykonywanymi podczas dojazdu to dość częsty błąd. W czasie jazdy do zdarzenia załoga może analizować zgłoszenie, przewidywać zagrożenia, przygotować środki ochrony indywidualnej, sprawdzić trasę dojazdu i pomyśleć o potrzebnych siłach oraz środkach. To jest jednak etap przygotowania i rozpoznania na podstawie informacji pośrednich, a nie pełne rozpoznanie bliższe. Nie da się z kabiny pojazdu ratowniczego wiarygodnie ocenić stabilności rozbitego auta, liczby faktycznie uwięzionych osób, wycieków płynów eksploatacyjnych czy położenia przewodów wysokiego napięcia w pojeździe elektrycznym. Takie rzeczy wychodzą dopiero po przybyciu na miejsce i obejrzeniu sytuacji z bliska.
Nie należy też przenosić pojęcia rozpoznania wstępnego bliższego na etap uwalniania albo ewakuacji poszkodowanego. Gdy ratownicy pracują narzędziami hydraulicznymi, zdejmują drzwi, wykonują dostęp medyczny czy ewakuują osobę zablokowaną w pojeździe, akcja jest już w fazie realizacji zamiaru taktycznego. Oczywiście rozpoznanie trwa cały czas, bo sytuacja może się zmieniać, ale nie jest to już rozpoznanie wstępne. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś kojarzy rozpoznanie z każdym patrzeniem i ocenianiem sytuacji. W ratownictwie drogowym pojęcia są bardziej uporządkowane: najpierw przyjazd, ocena miejsca i zagrożeń, zabezpieczenie, decyzja KDR, a dopiero potem techniki dostępu i ewakuacji. Moim zdaniem ta kolejność jest kluczowa, bo pośpiech bez rozpoznania potrafi narobić więcej problemów niż samo zdarzenie.
Nie należy też przenosić pojęcia rozpoznania wstępnego bliższego na etap uwalniania albo ewakuacji poszkodowanego. Gdy ratownicy pracują narzędziami hydraulicznymi, zdejmują drzwi, wykonują dostęp medyczny czy ewakuują osobę zablokowaną w pojeździe, akcja jest już w fazie realizacji zamiaru taktycznego. Oczywiście rozpoznanie trwa cały czas, bo sytuacja może się zmieniać, ale nie jest to już rozpoznanie wstępne. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś kojarzy rozpoznanie z każdym patrzeniem i ocenianiem sytuacji. W ratownictwie drogowym pojęcia są bardziej uporządkowane: najpierw przyjazd, ocena miejsca i zagrożeń, zabezpieczenie, decyzja KDR, a dopiero potem techniki dostępu i ewakuacji. Moim zdaniem ta kolejność jest kluczowa, bo pośpiech bez rozpoznania potrafi narobić więcej problemów niż samo zdarzenie.