W przypadku zdarzenia komunikacyjnego w ruchu lądowym, kierujący działaniem ratowniczym może podjąć decyzję o bezzwłocznej ewakuacji osoby poszkodowanej z pojazdu, gdy
W tej sytuacji najważniejsze jest to, że zatrzymanie krążenia albo stan wymagający RKO ma bezwzględny priorytet nad komfortowym i powolnym wydobyciem poszkodowanego z pojazdu. Uciskanie klatki piersiowej w samochodzie jest zwykle nieskuteczne: ratownik ma zły dostęp, poszkodowany siedzi pod kątem, a podłoże nie jest twarde i stabilne. Dlatego kierujący działaniem ratowniczym może podjąć decyzję o bezzwłocznej ewakuacji, czyli szybkim wydobyciu osoby z pojazdu i przeniesieniu jej w miejsce, gdzie da się prowadzić RKO zgodnie z zasadami kwalifikowanej pierwszej pomocy. Moim zdaniem to jest jeden z tych przypadków, gdzie trzeba jasno rozumieć hierarchię zagrożeń: ryzyko pogłębienia urazu kręgosłupa jest ważne, ale brak oddechu i krążenia zabija tu i teraz. W praktyce ratownicy starają się mimo pośpiechu chronić odcinek szyjny kręgosłupa, wykonać ewakuację zespołowo, utrzymać osiowość ciała i od razu rozpocząć uciski klatki piersiowej, oddechy zastępcze oraz użycie AED, jeśli jest dostępne. Dobre praktyki w ratownictwie drogowym mówią: najpierw bezpieczeństwo miejsca, potem szybka ocena ABC, a gdy poszkodowany wymaga natychmiastowych czynności ratujących życie, nie czeka się na pełne rozcinanie pojazdu czy idealne unieruchomienie. To jest decyzja KDR oparta o bilans korzyści i ryzyka, nie zwykłe wyciąganie na siłę.
W zdarzeniu drogowym łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że każde zagrożenie techniczne od razu oznacza konieczność natychmiastowego wyciągania poszkodowanego z pojazdu. Tak nie jest. Brak możliwości odłączenia akumulatora jest problemem organizacyjnym i bezpieczeństwa, ale sam w sobie nie przesądza jeszcze o bezzwłocznej ewakuacji. Ratownicy mogą wyłączyć zapłon, zabezpieczyć kluczyki, kontrolować instalację, ograniczyć dostęp do strefy pracy, używać sprzętu ochronnego i stale monitorować sytuację. Podobnie wyciek paliwa lub innej substancji ropopochodnej jest poważnym zagrożeniem pożarowym i ekologicznym, ale trzeba ocenić skalę wycieku, źródła zapłonu, wentylację, ukształtowanie terenu oraz możliwość zabezpieczenia sorbentem, pianą lub odcięciem strefy. Dopiero realne, bezpośrednie zagrożenie pożarem albo wybuchem może zmienić taktykę na ewakuację natychmiastową. Sam fakt, że coś cieknie, nie zawsze wystarcza, choć oczywiście nie wolno tego lekceważyć. Nieprzytomność połączona ze złamaniami kończyn dolnych też nie oznacza automatycznie szybkiego wyciągania. Jeśli poszkodowany oddycha i ma zachowane krążenie, zwykle dąży się do stabilizacji pojazdu, zabezpieczenia kręgosłupa, wykonania dostępu medycznego i kontrolowanej ewakuacji z użyciem technik ograniczających ruchy ciała. Typowy błąd polega na skupieniu się na widocznym urazie albo uszkodzeniu pojazdu, a pominięciu podstawowej oceny funkcji życiowych. W ratownictwie drogowym priorytetem jest życie: gdy potrzebne jest RKO, trzeba stworzyć warunki do skutecznych ucisków klatki piersiowej. I właśnie ten powód najbardziej jednoznacznie uzasadnia bezzwłoczne wydobycie poszkodowanego z pojazdu.