Prawidłowa funkcja to include(), bo właśnie ona służy w PHP do dołączania kodu z zewnętrznego pliku do aktualnie wykonywanego skryptu. Mechanizm jest prosty: interpreter PHP w miejscu wywołania include() wstawia zawartość wskazanego pliku tak, jakby ten kod fizycznie znajdował się w tym miejscu. Dzięki temu można dzielić aplikację na mniejsze moduły, np. osobny plik z nagłówkiem strony (header.php), stopką (footer.php), plikiem z funkcjami (functions.php) czy konfiguracją (config.php). W praktyce bardzo często spotyka się konstrukcje typu: include 'config.php'; albo include 'partials/header.php';. Moim zdaniem to jedna z podstawowych rzeczy, które trzeba opanować przy pracy z PHP, bo bez tego szybko robi się bałagan w kodzie. Warto wiedzieć, że istnieje też require(), które działa podobnie, ale przy błędzie (np. brak pliku) zatrzymuje skrypt, podczas gdy include() tylko zgłasza ostrzeżenie i próbuje lecieć dalej. Z punktu widzenia dobrych praktyk przy ważnych plikach (np. konfiguracja bazy danych) używa się częściej require_once, żeby mieć pewność, że plik został załadowany dokładnie raz i że bez niego aplikacja nie ruszy. Include() przydaje się tam, gdzie dołączany plik nie jest aż tak krytyczny, albo gdy zależnie od logiki ładujemy różne fragmenty layoutu. W nowocześniejszych projektach często stosuje się autoloading klas (np. przez Composer), ale mechanizm include/require nadal jest fundamentem i działa pod spodem. Warto też pilnować ścieżek względnych i bezwzględnych – dobrą praktyką jest bazowanie na __DIR__ lub ścieżkach konfigurowalnych, żeby uniknąć problemów po przeniesieniu projektu na inny serwer.
W tym pytaniu chodzi o dołączenie kodu z zewnętrznego pliku do skryptu PHP, czyli o mechanizm, który sprawia, że zawartość jednego pliku jest interpretowana tak, jakby była częścią innego. W PHP realizuje się to za pomocą include(), require() oraz ich odmian z _once. Pozostałe odpowiedzi dotyczą zupełnie innych zagadnień i to pomieszanie pojęć jest dość typowe, gdy ktoś dopiero zaczyna z PHP i myli funkcje operujące na zmiennych z funkcjami związanymi ze strukturą aplikacji. Funkcja isset() służy do sprawdzania, czy zmienna jest ustawiona i nie ma wartości null. Używa się jej bardzo często przy walidacji danych z formularzy, przy obsłudze tablic superglobalnych $_GET, $_POST czy $_SESSION. Na przykład: if (isset($_POST['login'])) { ... }. To zupełnie inna warstwa logiki niż dołączanie plików – isset() niczego nie ładuje, nie wczytuje i nie łączy, tylko bada stan zmiennej. Kolejna funkcja, strlen(), zwraca długość łańcucha znaków. Jest przydatna przy sprawdzaniu długości haseł, walidacji pól tekstowych czy prostych analizach danych tekstowych, np. strlen($haslo) >= 8. To typowa funkcja do operacji na stringach, bez żadnego związku z organizacją kodu na pliki. Gdy ktoś ją wybiera w takim pytaniu, to zwykle wynika to z kojarzenia „funkcja PHP jakakolwiek” zamiast zrozumienia kontekstu: pliki, modułowość, wczytywanie kodu. Z kolei str_replace() służy do zamiany fragmentów tekstu w ciągach znaków, np. usuwania spacji, podmiany znaczników czy prostych filtrów: str_replace('ala', 'Ola', $tekst). To narzędzie typowo tekstowe, używane przy przetwarzaniu zawartości, a nie przy budowaniu struktury aplikacji. W profesjonalnych projektach PHP kod dzieli się na wiele plików właśnie po to, żeby był czytelny i łatwy w utrzymaniu, a do ich łączenia stosuje się include/require. Mylenie tego z funkcjami typu isset, strlen czy str_replace pokazuje, że warto jeszcze raz przejrzeć podstawy: które funkcje działają na danych, a które wpływają na sposób ładowania i organizacji kodu w projekcie.