Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

W systemie MySQL domyślnym kontem z pełnymi uprawnieniami administracyjnymi jest użytkownik „root”, a nie różne nazwy kojarzone ogólnie z administracją systemu. Mylenie tych nazw wynika często z doświadczeń z innymi środowiskami, jak panele hostingowe czy systemy operacyjne, gdzie pojawiają się takie loginy jak „admin” czy „sysadmin”. W MySQL nazwa użytkownika jest jednak zdefiniowana bardzo konkretnie i historycznie utrwalił się właśnie „root” jako konto głównego administratora serwera bazodanowego. Login „admin” bywa używany w panelach typu phpMyAdmin, w panelach hostingowych albo w aplikacjach webowych, ale to są konta utworzone przez dostawcę hostingu lub programistę, a nie domyślne konto MySQL. Moim zdaniem to jedno z częstszych nieporozumień: ktoś loguje się do phpMyAdmin jako „admin” i zakłada, że taki użytkownik istnieje w samym MySQL jako konto systemowe, a tymczasem jest to po prostu użytkownik zdefiniowany w bazie o określonych uprawnieniach, nadanych ręcznie. Podobnie nazwa „sysadmin” kojarzy się z rolą administratora systemu albo domeny w różnych narzędziach, ale w MySQL taka nazwa nie jest żadnym standardem ani domyślną konfiguracją. Jeśli taki użytkownik istnieje, to tylko dlatego, że ktoś go sam stworzył. Natomiast „mysqld” to w ogóle nie jest użytkownik bazy w sensie konta SQL. Tak nazywa się proces serwera MySQL uruchamiany w systemie operacyjnym, często jako osobny użytkownik systemowy (np. user „mysql” w Linuksie). Ten użytkownik systemowy służy do uruchamiania usługi, dostępu do plików danych na dysku, ale nie loguje się do bazy jako klient SQL. Typowym błędem myślowym jest mieszanie użytkowników systemu operacyjnego, użytkowników paneli administracyjnych i użytkowników samego MySQL. Każda z tych warstw ma własny model uprawnień i własne nazwy kont. W pracy z bazami danych warto zawsze rozróżniać: kto jest użytkownikiem systemu (np. Linux), kto jest użytkownikiem serwera MySQL (root, app_user itd.), a kto użytkownikiem aplikacji webowej. Dopiero wtedy zarządzanie uprawnieniami i bezpieczeństwem staje się sensowne i przewidywalne.