Poprawna odpowiedź to środowisko IDE, czyli Integrated Development Environment. To właśnie IDE łączy w jednym narzędziu kilka kluczowych funkcji: edycję kodu źródłowego z podświetlaniem składni, systemem podpowiedzi (intellisense), często także automatyczne formatowanie kodu; kompilację lub uruchamianie programu (np. budowanie projektu w C#, Javie czy C++ jednym kliknięciem); zarządzanie zasobami aplikacji, takimi jak pliki konfiguracyjne, grafiki, szablony, pliki językowe; integrację z systemami kontroli wersji typu Git; a w wielu przypadkach też kreatory do tworzenia baz danych, modeli ORM, migracji i komponentów aplikacji. W praktyce, gdy programista pracuje w Visual Studio, IntelliJ IDEA, PhpStorm czy Eclipse, to właśnie korzysta z IDE. Z mojego doświadczenia, w pracy zespołowej korzystanie z IDE jest dziś standardem branżowym, bo przyspiesza development, zmniejsza liczbę błędów i ułatwia utrzymanie dużych projektów. IDE bardzo często ma wbudowany debugger, profiler, narzędzia do testów jednostkowych, integrację z serwerami aplikacyjnymi czy kontenerami (np. Docker). Dobre praktyki mówią, żeby wykorzystywać możliwości IDE maksymalnie: skróty klawiaturowe, refaktoryzację (automatyczna zmiana nazwy metody, wyodrębnianie funkcji), inspekcje kodu i linters. W projektach webowych IDE potrafi też generować szkielet aplikacji, podpowiadać składnię HTML, CSS, JavaScript i PHP, a nawet integrować się z narzędziami bazodanowymi, dzięki czemu można z jednego miejsca zarządzać kodem, strukturą bazy i konfiguracją serwera. Dlatego właśnie tylko odpowiedź „środowisko IDE” spełnia cały opis zawarty w pytaniu.
W tym pytaniu kluczowe jest zrozumienie, że chodzi o narzędzie, które w jednym miejscu łączy edycję kodu, kompilację, tworzenie zasobów programu, pracę z bazami danych i komponentami. Taki zestaw funkcji jest dość rozbudowany i nie zapewni go pojedynczy, prosty program. Częsty błąd polega na myleniu pojedynczej funkcji z pełnym środowiskiem programistycznym. Debugger na przykład jest bardzo ważnym narzędziem, ale jego zadanie to analiza działania programu krok po kroku, ustawianie breakpointów, podgląd wartości zmiennych, stosu wywołań. Debugger zwykle jest tylko jednym z modułów wchodzących w skład większego środowiska IDE. Sam z siebie nie służy ani do pisania kodu w wygodny sposób, ani do zarządzania zasobami aplikacji czy bazą danych. Podobnie Notepad++ to rozbudowany edytor tekstu z podświetlaniem składni, wtyczkami, możliwością pracy na wielu plikach. Jednak to nadal tylko edytor, a nie pełne IDE. Nie posiada natywnego systemu kompilacji projektów, zaawansowanego zarządzania projektem, integracji z kompilatorami i budowaniem całych rozwiązań w sposób typowy dla środowisk programistycznych. Oczywiście da się w nim pisać kod, ale cała reszta procesu programowania spada na użytkownika i zewnętrzne narzędzia. PhpMyAdmin z kolei jest narzędziem stricte bazodanowym, webowym interfejsem do zarządzania serwerem MySQL/MariaDB. Umożliwia tworzenie i modyfikowanie tabel, wykonywanie zapytań SQL, eksport i import danych. Nie służy do edycji kodu źródłowego aplikacji ani do kompilacji programów. Czasem pojawia się tu typowe złudzenie: skoro narzędzie ma coś wspólnego z bazami danych albo kodem, to może „załatwia wszystko”. W praktyce każda z tych aplikacji realizuje tylko wycinek funkcjonalności opisanej w pytaniu. Pełny zestaw: edycja, kompilacja, zasoby, bazy i komponenty – to domena środowisk IDE, które integrują wiele narzędzi w jednym spójnym interfejsie, zgodnie z dobrymi praktykami pracy programisty.