Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

W tym zadaniu łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że cokolwiek zmieniającego obraz „optycznie” przybliży nas do przezroczystości, ale technicznie to tak nie działa. Przezroczystość w grafice rastrowej nie jest związana ani z rozdzielczością, ani z kolorem białym jako takim, tylko z obecnością specjalnego kanału opisującego alfa, czyli krycie. Jeśli obraz nie ma kanału alfa, każdy piksel jest po prostu w pełni nieprzezroczysty, bez względu na to, czy jest biały, czarny czy zielony. Zmniejszenie rozdzielczości wpływa jedynie na liczbę pikseli i szczegółowość obrazu. Można to traktować jako skalowanie w dół, co często powoduje dodatkowe rozmycie i spadek ostrości, ale nie pojawi się od tego żadna przezroczystość. Program nie ma powodu uznać, że po zmniejszeniu rozdzielczości białe piksele nagle staną się „dziurą” w obrazie. To są dalej normalne piksele RGB. Podobnie przekształcenie obrazu w odcienie szarości (grayscale) jedynie zmienia sposób kodowania koloru. Zamiast trzech składowych RGB używamy pojedynczej jasności, ale wciąż każdy piksel jest w pełni kryjący. Odcienie szarości są przydatne w obróbce artystycznej czy przy optymalizacji rozmiaru plików, ale nie mają nic wspólnego z dodaniem kanału alfa ani z wycinaniem tła. Częsty błąd polega na myleniu „białego tła” z przezroczystością – w wielu edytorach białe tło wygląda podobnie do szachownicy symbolizującej alfa, ale technicznie to zupełnie inna rzecz. Z kolei import do edytora grafiki wektorowej sam z siebie nie rozwiązuje problemu. Program wektorowy może co prawda osadzić rastrowy JPEG jako obiekt, ale on dalej pozostaje bitmapą bez kanału alfa. Przezroczystość można wtedy dodać dopiero po konwersji do formatu obsługującego alfa i odpowiedniej edycji. Sam fakt, że pracujemy w środowisku „wektorowym”, nie powoduje magicznego zniknięcia białego tła. Kluczowe jest zrozumienie, że o przezroczystości decyduje struktura danych obrazu (obecność kanału alfa), a nie to, jakiego typu program otworzy plik ani jaką ma on rozdzielczość czy tryb kolorów. Taki sposób myślenia bardzo pomaga przy pracy z grafiką na strony WWW i przy przygotowaniu elementów UI, gdzie przezroczystość jest standardem.