W którym standardzie języka hipertekstowego zostały wprowadzone do składni znaczniki multimedialne <audio> i <video>?
A. XHTML 2.0
B. HTML4
C. XHTML1.0
D. HTML5
HTML5 to standard, w którym do składni HTML wprowadzono natywne znaczniki multimedialne <audio> i <video>. To ważna zmiana, bo wcześniej odtwarzanie dźwięku i filmu na stronie zwykle wymagało zewnętrznych wtyczek, na przykład Flash Playera, albo osadzania obiektów przez <object> i <embed>. W praktyce było to mniej wygodne, gorzej dostępne i zależne od przeglądarki oraz zainstalowanego dodatku. HTML5 uporządkował ten temat i pozwolił przeglądarce samodzielnie obsługiwać multimedia jako normalne elementy dokumentu HTML. Można więc dodać film poleceniem typu <video src="film.mp4" controls> albo dźwięk przez <audio src="nagranie.mp3" controls>. Atrybut controls dodaje standardowe przyciski odtwarzania, pauzy i regulacji głośności. Z mojego doświadczenia to jedna z tych funkcji HTML5, które naprawdę uprościły życie przy robieniu stron. Dobra praktyka to podawanie kilku źródeł w różnych formatach, np. MP4/WebM dla wideo albo MP3/OGG dla audio, aby zwiększyć zgodność z przeglądarkami. Warto też pamiętać o dostępności: napisy do filmu można dodać przez element <track>, co jest zgodne z nowoczesnym podejściem do tworzenia stron WWW. Dlatego poprawna odpowiedź to HTML5, bo właśnie ten standard wprowadził multimedialne elementy jako część języka, a nie jako obejście przez zewnętrzne technologie.
Poprawną odpowiedzią jest HTML5, ponieważ właśnie ten standard wprowadził natywne elementy <audio> i <video> do języka HTML. Wcześniejsze wersje HTML nie miały wbudowanego, jednolitego mechanizmu odtwarzania multimediów bez dodatkowych technologii. HTML4 był bardzo ważnym etapem rozwoju stron WWW, ale skupiał się głównie na strukturze dokumentu, formularzach, tabelach, linkach i podstawowym osadzaniu obiektów. Dało się w nim umieszczać multimedia, ale najczęściej przez elementy takie jak <object> albo z pomocą wtyczek, co w praktyce bywało problematyczne. Strona działała inaczej w różnych przeglądarkach, a użytkownik często musiał mieć zainstalowane dodatkowe oprogramowanie. XHTML 1.0 to w dużym uproszczeniu bardziej rygorystyczna, zgodna z XML wersja HTML 4.01. Zmieniła zasady zapisu składni, na przykład wymagała poprawnego domykania znaczników i większej formalności dokumentu, ale nie dodała standardowych znaczników do obsługi audio i wideo. XHTML 2.0 też nie jest dobrą odpowiedzią, bo był projektem rozwijanym w innym kierunku i ostatecznie nie stał się praktycznym, powszechnie używanym standardem dla stron WWW. Częsty błąd polega na tym, że ktoś kojarzy XHTML z czymś nowszym albo bardziej „profesjonalnym”, więc zakłada, że musiał mieć nowoczesne multimedia. W rzeczywistości przełom nastąpił dopiero przy HTML5, który wprowadził prostsze API, lepszą semantykę i obsługę multimediów bez Flasha. Moim zdaniem warto to zapamiętać praktycznie: jeśli na stronie używasz <audio>, <video>, <canvas>, nowych typów pól formularzy czy elementów semantycznych typu <section> i <article>, to myślisz już kategoriami HTML5.