Klucz podstawowy złożony z dwóch lub więcej pól tabeli to klucz
A. relacyjny.
B. złożony.
C. sztuczny.
D. obcy.
Poprawna odpowiedź to złożony. Klucz podstawowy złożony, nazywany też kluczem kompozytowym, tworzy się z dwóch lub większej liczby pól tej samej tabeli. Mechanizm polega na tym, że unikalność rekordu jest sprawdzana dla całej kombinacji wartości, a niekoniecznie dla każdego pola osobno. Przykładowo jedno pole może się powtarzać, drugie także, ale para wartości musi jednoznacznie wskazywać rekord. W SQL taki klucz zapisuje się zwykle w definicji tabeli jako PRIMARY KEY (pole1, pole2). Stosuje się go często w tabelach łączących relacje wiele-do-wielu, gdzie identyfikatorem rekordu jest połączenie kluczy z dwóch powiązanych tabel. Typowa pułapka polega na myleniu go z kluczem obcym, który służy do tworzenia powiązania między tabelami.
W tym pytaniu chodzi o liczbę pól tworzących klucz podstawowy, a nie o samo powiązanie tabel. Poprawna odpowiedź to złożony, ponieważ taki klucz składa się z co najmniej dwóch kolumn i dopiero ich wspólna wartość jednoznacznie identyfikuje rekord. Klucz obcy to pole lub zestaw pól odwołujących się do klucza podstawowego w innej tabeli - służy do budowania relacji, ale nie oznacza automatycznie klucza podstawowego z wielu pól. Określenie relacyjny nie jest właściwą nazwą typu klucza w tym znaczeniu; relacyjny może opisywać model bazy danych, w którym tabele są ze sobą powiązane. Klucz sztuczny to zwykle dodatkowy identyfikator, na przykład automatycznie numerowane id, utworzony specjalnie do identyfikacji rekordów. Typowy błąd myślowy to utożsamienie każdego klucza związanego z relacjami z kluczem obcym albo relacyjnym, zamiast zwrócenia uwagi na określenie „z dwóch lub więcej pól”.