Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

W grafice wektorowej operacje na kształtach, takie jak Różnica, Podział, Wykluczenie czy Część wspólna, to tzw. operacje boole’owskie. One nie są losowe – każda z nich ma bardzo konkretne, matematyczne znaczenie. Typowy błąd polega na tym, że patrzymy tylko na „intuicyjną” nazwę funkcji, a nie na to, co faktycznie dzieje się z obszarami wypełnienia. Różnica (ang. Subtract / Difference) polega na tym, że jedna figura „wycina” fragment z drugiej. Gdyby w naszym przykładzie użyć różnicy, to z jednej figury zostałby usunięty fragment zajmowany przez drugą. W efekcie dostalibyśmy kształt przypominający np. prostokąt z zaokrąglonym wycięciem, a nie pełne półkole. To przydaje się np. do robienia otworów, ramek, ikon z „dziurą”, ale nie do budowy półkola. Podział (ang. Divide / Fragment) dzieli obszar wszędzie tam, gdzie kształty się przecinają, na kilka osobnych obiektów. Wizualnie może to chwilowo wyglądać podobnie, ale końcowy efekt to kilka fragmentów, które trzeba ręcznie usuwać lub scalać. W testowym zadaniu chodzi o jedną, gotową figurę półkola, bez dodatkowego sprzątania, więc to nie jest optymalna operacja. Wykluczenie (ang. Exclude / XOR) działa odwrotnie do części wspólnej – usuwa obszar nakładania się, a zostawia tylko to, co jest „na zewnątrz” przecięcia. Gdyby użyć wykluczenia na kole i prostokącie, środek, czyli miejsce ich wspólnego nakładania, zniknie, a zostaną dwa osobne dziwne kształty po bokach. To dobra funkcja do tworzenia bardziej dekoracyjnych, ażurowych form, ale kompletnie nie nadaje się do uzyskania klasycznego półkola. W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że półkole jest dokładnie tym obszarem, gdzie koło i prostokąt się pokrywają. Stąd jedynie „Część wspólna” daje czysty, poprawny efekt bez dodatkowej obróbki. Warto przy takich pytaniach wyobrażać sobie, które fragmenty zostaną, a które zostaną usunięte, zamiast sugerować się tylko nazwą funkcji w menu programu.