Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

Rozdzielczość 1920 × 1080 pikseli jest bardzo charakterystyczna i w branży funkcjonuje pod nazwą Full HD. Pomyłki biorą się często z tego, że nazwy handlowe typu 4K, Ultra HD czy HD Ready brzmią podobnie, a producenci sprzętu lubią je mieszać w reklamach. W efekcie wiele osób kojarzy „HD” ogólnie z dobrą jakością i nie rozróżnia konkretnych standardów. Tymczasem 4K oraz Ultra HD to wyraźnie wyższe rozdzielczości niż 1920×1080. Typowe konsumenckie 4K/UHD to 3840×2160 pikseli, czyli cztery razy więcej pikseli niż Full HD. To oznacza znacznie większą szczegółowość obrazu, ale również większe pliki, większe obciążenie łącza i sprzętu. W projektach webowych stosuje się 4K raczej do materiałów premium, dużych ekranów, telewizorów czy kin domowych, a nie jako standard „podstawowy”. Z kolei HD Ready to niższa rozdzielczość, zwykle 1280×720 pikseli (720p). Ten standard był popularny w starszych telewizorach i tańszych monitorach. W materiałach internetowych 720p traktuje się dziś jako minimum akceptowalnej jakości wideo, ale zdecydowanie nie jest to 1920×1080. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi na obudowie telewizora napis „HD Ready” czy „HD” i automatycznie zakłada, że chodzi o Full HD, bo „przecież to też HD”. Niestety, marketing robi tu swoje. Dobra praktyka w pracy z multimediami jest taka, żeby zawsze patrzeć na konkretne wartości w pikselach, a nie tylko na hasło reklamowe. Dzięki temu, przygotowując treści na stronę WWW, do e‑learningu czy do materiałów promocyjnych, można świadomie dobrać rozdzielczość: 1280×720, gdy zależy nam na małej wadze pliku, 1920×1080 (Full HD) jako standard, a 4K/UHD raczej do zastosowań specjalnych, dużych ekranów i wysokiej klasy prezentacji. Rozpoznawanie tych różnic to podstawa pracy z grafiką i wideo w środowisku webowym.