Prawidłowa odpowiedź to „Full HD”, bo właśnie ten standard oznacza rozdzielczość 1920 × 1080 pikseli w proporcjach 16:9. W praktyce, gdy mówimy o filmach na YouTube, streamach, nagraniach z kamery czy materiałach promocyjnych na stronę WWW, opcja 1080p to właśnie Full HD. Litera „p” oznacza skanowanie progresywne (progressive), czyli wyświetlanie całych klatek po kolei, co daje płynniejszy obraz niż przeplot („i” jak interlaced). W branży webowej Full HD to taki „złoty standard” jakości wideo – pliki mają jeszcze rozsądny rozmiar, a obraz jest już bardzo szczegółowy, więc nadaje się zarówno do odtwarzania w przeglądarce, jak i do osadzania w prezentacjach czy materiałach e‑learningowych. Moim zdaniem, przy projektowaniu serwisu z treściami multimedialnymi, warto domyślnie przygotowywać materiały właśnie w 1920×1080 i ewentualnie generować niższe wersje (np. 1280×720) dla urządzeń mobilnych lub słabszych łączy. W pracy grafika czy twórcy stron WWW dobrze jest też kojarzyć nazwy standardów: HD Ready to 1280×720, Full HD to 1920×1080, a 4K/Ultra HD to okolice 3840×2160. Dzięki temu łatwiej dobrać odpowiedni format eksportu z programów typu Premiere, DaVinci Resolve czy nawet z prostszych edytorów online. Z doświadczenia powiem, że klienci często mówią „chcę film w HD”, a mają na myśli właśnie Full HD, więc świadomość dokładnej rozdzielczości pomaga uniknąć nieporozumień i zbyt niskiej jakości materiałów.
Rozdzielczość 1920 × 1080 pikseli jest bardzo charakterystyczna i w branży funkcjonuje pod nazwą Full HD. Pomyłki biorą się często z tego, że nazwy handlowe typu 4K, Ultra HD czy HD Ready brzmią podobnie, a producenci sprzętu lubią je mieszać w reklamach. W efekcie wiele osób kojarzy „HD” ogólnie z dobrą jakością i nie rozróżnia konkretnych standardów. Tymczasem 4K oraz Ultra HD to wyraźnie wyższe rozdzielczości niż 1920×1080. Typowe konsumenckie 4K/UHD to 3840×2160 pikseli, czyli cztery razy więcej pikseli niż Full HD. To oznacza znacznie większą szczegółowość obrazu, ale również większe pliki, większe obciążenie łącza i sprzętu. W projektach webowych stosuje się 4K raczej do materiałów premium, dużych ekranów, telewizorów czy kin domowych, a nie jako standard „podstawowy”. Z kolei HD Ready to niższa rozdzielczość, zwykle 1280×720 pikseli (720p). Ten standard był popularny w starszych telewizorach i tańszych monitorach. W materiałach internetowych 720p traktuje się dziś jako minimum akceptowalnej jakości wideo, ale zdecydowanie nie jest to 1920×1080. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi na obudowie telewizora napis „HD Ready” czy „HD” i automatycznie zakłada, że chodzi o Full HD, bo „przecież to też HD”. Niestety, marketing robi tu swoje. Dobra praktyka w pracy z multimediami jest taka, żeby zawsze patrzeć na konkretne wartości w pikselach, a nie tylko na hasło reklamowe. Dzięki temu, przygotowując treści na stronę WWW, do e‑learningu czy do materiałów promocyjnych, można świadomie dobrać rozdzielczość: 1280×720, gdy zależy nam na małej wadze pliku, 1920×1080 (Full HD) jako standard, a 4K/UHD raczej do zastosowań specjalnych, dużych ekranów i wysokiej klasy prezentacji. Rozpoznawanie tych różnic to podstawa pracy z grafiką i wideo w środowisku webowym.