W zaprezentowanych błędnych rozwiązaniach widać kilka typowych problemów z HTML-em: niepełne zamykanie znaczników, obejmowanie tagiem zbyt dużego fragmentu tekstu oraz mylenie roli nagłówków z innymi elementami formatowania. Jeżeli znacznik <big> obejmuje więcej niż powinien, na przykład całe wyrażenie „stacji lokomotywa ...”, to efekt wizualny nie odpowiada wzorcowi – powiększony zostaje nie tylko jeden wyraz, ale cała reszta, co psuje zamierzony wygląd. To jest częsty błąd: zaznaczenie zbyt szerokiego fragmentu tekstu zamiast dokładnie tego słowa, które ma być wyróżnione. Drugi typ problemu to brak zamknięcia znacznika, jak w przypadku użycia <big> bez odpowiadającego mu </big>. Z punktu widzenia specyfikacji HTML takie konstrukcje są niepoprawne, a choć współczesne przeglądarki próbują „naprawiać” kod, skutki bywają nieprzewidywalne: część tekstu może być niechcący powiększona albo cała struktura akapitu zostanie zinterpretowana inaczej. Do tego dochodzi mylenie semantyki: nagłówek <h1> służy do oznaczania tytułu sekcji czy strony, a nie do przypadkowego pomniejszania czy powiększania tekstu. Używanie <small> w miejscu, gdzie w treści powinien wystąpić nagłówek, zaburza hierarchię dokumentu i szkodzi dostępności, bo czytniki ekranu i roboty wyszukiwarek mocno opierają się na strukturze nagłówków. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: najpierw poprawna, logiczna struktura (h1, p, itd.), a dopiero potem delikatne wyróżnianie fragmentów, dokładnie obejmując tagami tylko te słowa, które mają być zmienione. W nowoczesnej praktyce webowej zamiast takich prezentacyjnych tagów jak <big> czy <small> lepiej stosować <span> z klasą i przerzucić całą logikę wyglądu do CSS, ale fundament jest ten sam – precyzyjne zakresy znaczników i poprawnie zamknięte tagi.