Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

Rozbieżność w tym pytaniu wynika głównie z nieporozumień związanych z jednostkami miary i z tym, jak opisujemy rozdzielczość w grafice komputerowej. Skrót PPI oznacza „pixels per inch”, czyli dosłownie „piksele na cal”. Kluczowy jest tutaj właśnie cal, a nie milimetr, centymetr czy – tym bardziej – megabajt. W grafice i przy specyfikacjach monitorów, tabletów graficznych czy ekranów smartfonów od lat stosuje się jednostki anglosaskie, więc standardem stał się cal. Dlatego rozdzielczość 72 PPI oznacza 72 piksele upakowane w jednym calu długości. Częsty błąd polega na próbie „uładnienia” tego do systemu metrycznego i intuicyjnym założeniu, że skoro w Polsce używamy milimetrów i centymetrów, to PPI też mogłoby się do nich odnosić. Technicznie można przeliczyć, ile to będzie pikseli na centymetr, ale wtedy zmienia się jednostka i powinniśmy używać innego zapisu, np. „ppcm” (pixels per centimeter), a nie PPI. Myślenie typu „72 PPI to 72 piksele na centymetr” jest więc błędne, bo ignoruje definicję samego skrótu. Jeszcze dalej od prawdy jest skojarzenie z megabajtami. Megabajt to jednostka pojemności danych, a nie gęstości pikseli w przestrzeni fizycznej. Rozmiar pliku w MB zależy od liczby pikseli, głębi koloru, kompresji i formatu, ale nie jest bezpośrednią jednostką rozdzielczości w sensie przestrzennym. PPI opisuje, jak gęsto piksele są rozmieszczone na fizycznej długości (calu), natomiast megabajty opisują, ile danych potrzeba do zapisania obrazu w pamięci. Typowy błąd myślowy to wrzucanie do jednego worka pojęć: rozdzielczość w pikselach (np. 1920×1080), gęstość PPI oraz wielkość pliku w MB. To są trzy różne parametry. Dobra praktyka w branży graficznej to trzymanie się poprawnych definicji: PPI zawsze odnosi się do cala, a jeśli chcemy pracować w centymetrach lub milimetrach, używamy przeliczeń, ale nie zmieniamy znaczenia skrótu.