Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

Opis w pytaniu bardzo precyzyjnie wskazuje na wirtualizację i izolację środowiska, dlatego częste pomyłki wynikają głównie z mieszania pojęć różnych typów serwerów. Serwer aplikacji to przede wszystkim rola programowa – oprogramowanie, które uruchamia logikę aplikacji (np. Tomcat, WildFly, Node.js, serwer PHP-FPM). Może działać na VPS-ie, na serwerze dedykowanym, a nawet na zwykłym hostingu współdzielonym. Nie jest to jednak samo w sobie „odizolowane środowisko” stworzone przez wirtualizację sprzętową, tylko usługa działająca w ramach jakiegoś systemu operacyjnego. Z mojego doświadczenia wiele osób myli tu warstwę systemową z warstwą aplikacyjną. Serwer dedykowany natomiast to fizyczna maszyna przeznaczona dla jednego klienta. Owszem, można na nim tworzyć wiele odizolowanych środowisk (np. kilka VPS-ów), ale sam w sobie nie jest „odizolowanym środowiskiem utworzonym przy użyciu wirtualizacji”. On jest właśnie tą bazą sprzętową, na której dopiero instalujemy hypervisor i tworzymy serwery VPS. W języku branżowym mówi się, że serwer dedykowany to bare metal – goły metal, na którym dopiero budujemy warstwę wirtualizacji. Serwer DHCP z kolei to zupełnie inna kategoria – to usługa sieciowa służąca do automatycznego przydzielania adresów IP, masek, bram domyślnych i DNS-ów w sieci lokalnej. Może działać na routerze, na serwerze fizycznym, na VPS-ie, a nawet w systemie wbudowanym. Nie opisuje on w ogóle rodzaju środowiska, tylko konkretną funkcję w sieci. Typowy błąd myślowy przy tym pytaniu to skupianie się na słowie „serwer” zamiast na kluczowych fragmentach: „odizolowane środowisko ogólnego przeznaczenia” i „utworzone na fizycznym serwerze z wykorzystaniem technologii wirtualizacji”. Te dwie cechy razem są charakterystyczne właśnie dla VPS-a – wirtualnej maszyny logicznie wydzielonej z jednego, mocniejszego serwera fizycznego.