Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Zawód: Technik informatyk , Technik programista
Kategorie: Tworzenie stron WWW
p { font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; }
Zdefiniowany styl dla selektora p spowoduje, że tekst w paragrafie zostanie wyświetlony czcionką:
Odpowiedzi
Informacja zwrotna
W podanym fragmencie CSS deklaracja font-family: Arial, Helvetica, sans-serif oznacza, że przeglądarka ma najpierw spróbować użyć czcionki Arial, jeśli jej nie znajdzie – Helvetica, a jeśli żadna z tych nazwanych czcionek nie będzie dostępna w systemie użytkownika, to sięgnie po dowolną domyślną czcionkę z rodziny sans-serif. I to właśnie jest klucz: słowo kluczowe sans-serif na końcu definiuje rodzinę kroju pisma, czyli czcionkę bezszeryfową. Czcionki bezszeryfowe (sans-serif) nie mają tzw. szeryfów, czyli małych ozdobników na końcach liter. Przykłady takich krojów to właśnie Arial, Helvetica, Verdana, Roboto. W specyfikacji CSS (np. CSS Fonts Module Level 3) wyraźnie wyróżnia się generics: serif, sans-serif, monospace, cursive, fantasy itp. Zapis użyty w pytaniu jest zgodny z dobrymi praktykami: najpierw konkretne fonty, potem ogólna rodzina. W praktyce taki zapis stosuje się niemal wszędzie w projektowaniu stron WWW: dla tekstów w interfejsach, nagłówków, opisów przycisków, bo krój bezszeryfowy jest bardziej czytelny na ekranach, szczególnie przy małych rozdzielczościach i na urządzeniach mobilnych. Moim zdaniem warto zapamiętać ten schemat: najpierw nazwy konkretnych fontów, na końcu zawsze jeden z generycznych typów (sans-serif, serif, monospace itd.). Dzięki temu masz pewność, że nawet jeśli użytkownik nie ma zainstalowanego Ariala czy Helvetiki, i tak zobaczy tekst w odpowiednim rodzaju czcionki – w tym wypadku właśnie bezszeryfowej. To jest standardowa i rekomendowana praktyka w CSS, stosowana praktycznie w każdym profesjonalnym projekcie webowym.