Funkcja „silnia” w tym przykładzie jest klasycznym przykładem funkcji rekurencyjnej w PHP. Rekurencja polega na tym, że funkcja w swoim wnętrzu wywołuje samą siebie z innym argumentem. Tutaj dokładnie to widzimy w instrukcji `return $liczba * silnia($liczba - 1);`. Każde kolejne wywołanie zmniejsza wartość parametru `$liczba` o 1, aż dojdziemy do warunku zakończenia, czyli tzw. warunku brzegowego: `if($liczba < 2) return 1;`. Ten warunek jest kluczowy, bo bez niego rekurencja nigdy by się nie zatrzymała i skończyłaby się błędem przepełnienia stosu (stack overflow). Z punktu widzenia algorytmiki, silnia jest jednym z pierwszych przykładów, na których uczy się rekurencji, bo definicja matematyczna jest też rekurencyjna: n! = n * (n-1)!, przy 0! = 1 oraz 1! = 1. W kodzie odwzorowujemy to praktycznie 1:1. W profesjonalnym programowaniu webowym rekurencję stosuje się nie tylko do silni, ale np. do przetwarzania drzew kategorii, menu wielopoziomowych, parsowania struktur XML/JSON, czy przechodzenia po drzewach uprawnień. Moim zdaniem ważne jest, żeby przy rekurencji zawsze pilnować dwóch rzeczy: dobrze zdefiniowanego warunku zakończenia i tego, żeby w każdym kroku argument „zbliżał się” do tego warunku. W PHP można też porównać to z wersją iteracyjną (z pętlą), ale w wielu przypadkach rekurencyjna wersja jest czytelniejsza, szczególnie przy strukturach drzewiastych. W praktyce produkcyjnej warto jednak pamiętać o ograniczeniach głębokości stosu i przy bardzo dużych danych czasem lepiej przepisać rekurencję na iterację, ale sam wzorzec, który tu widzisz, jest jak najbardziej zgodny z dobrymi praktykami i podręcznikową definicją funkcji rekurencyjnej.
Kod przedstawia funkcję `silnia($liczba)` w PHP, która oblicza silnię liczby naturalnej. Kluczową cechą tej funkcji jest to, że wewnątrz swojego ciała wywołuje samą siebie: `silnia($liczba - 1)`. To właśnie sprawia, że jest to funkcja rekurencyjna, a nie żadna z pozostałych podanych opcji. Warto zrozumieć, skąd mogą brać się błędne skojarzenia. Niektórzy patrzą na definicję i myślą, że skoro funkcja ma prostą postać, to może jest „bezparametrowa”. Tymczasem funkcja bezparametrowa to taka, która nie przyjmuje żadnych argumentów, np. `function test(){ ... }`. Tutaj mamy wyraźnie zdefiniowany parametr `$liczba`, który jest używany w warunku `if($liczba < 2)` oraz w obliczeniach, więc nie ma mowy o braku parametrów. Pojawia się też czasem mylne przekonanie, że skoro funkcja „coś robi”, to może nie musi zwracać wyniku. W tym przykładzie jasno widać słowo kluczowe `return` użyte w obu gałęziach instrukcji warunkowej: najpierw `return 1;`, a potem `return $liczba * silnia($liczba - 1);`. To jest funkcja, która zwraca konkretną wartość liczbową – wynik obliczenia silni – a nie funkcja typu „procedura”, która tylko wykonuje efekt uboczny. W PHP dobra praktyka jest taka, żeby funkcje obliczeniowe zawsze coś zwracały, zamiast np. tylko wypisywać dane na ekran. Opcja „abstrakcyjna” również nie pasuje do tego przykładu. Pojęcie funkcji abstrakcyjnej wiąże się z programowaniem obiektowym, klasami abstrakcyjnymi i interfejsami, gdzie definiujemy metodę bez implementacji (w PHP np. `abstract public function foo();`). Tutaj mamy zwykłą, w pełni zaimplementowaną funkcję globalną, bez słowa kluczowego `abstract` i bez kontekstu klasy. Z mojego doświadczenia często problem bierze się z mieszania pojęć: ktoś kojarzy abstrakcję z „czystą matematyką” silni i automatycznie myśli „abstrakcyjna funkcja”, ale w terminologii PHP to zupełnie coś innego. Poprawne rozpoznanie rekurencji wymaga zwrócenia uwagi tylko na jedną rzecz: czy funkcja wywołuje samą siebie i czy ma warunek końca. Tutaj oba te elementy są obecne, więc jedynym poprawnym opisem jest właśnie funkcja rekurencyjna.