Instrukcja $dana = 125; jest charakterystyczna dla języka PHP, bo po pierwsze używa znaku dolara przed nazwą zmiennej, a po drugie ma średnik na końcu, tak jak wymagają tego standardy składni PHP. W PHP każda zmienna zaczyna się od $, np. $liczba, $imie, $userId. Jest to jedna z najbardziej rozpoznawalnych cech tego języka, od razu widać, że chodzi o kod wykonywany po stronie serwera, a nie np. o Pythona. W typowym pliku PHP taki zapis pojawi się wewnątrz znacznika <?php ... ?>, na przykład: <?php $dana = 125; echo $dana; ?> To jest klasyczny przykład przypisania wartości typu całkowitego do zmiennej. PHP jest językiem słabo typowanym (dynamicznie typowanym), więc nie trzeba wcześniej deklarować typu zmiennej. Wystarczy ją po prostu utworzyć przez przypisanie. Z mojego doświadczenia to jest bardzo wygodne przy szybkim tworzeniu aplikacji webowych, np. liczników, prostych kalkulatorów, obsługi formularzy. W praktyce takie przypisanie wykorzystuje się choćby przy pobieraniu danych z formularza: $wiek = (int)$_POST['wiek']; albo przy obliczeniach: $suma = $a + $b;. Dobrą praktyką jest nadawanie zmiennym czytelnych nazw i pilnowanie, żeby typ danych był przewidywalny, nawet jeśli PHP pozwala na sporą dowolność. W nowoczesnych projektach PHP (np. w frameworkach typu Laravel czy Symfony) nadal używa się dokładnie takiej składni przypisania, tylko zazwyczaj w bardziej rozbudowanych strukturach, np. w klasach, kontrolerach czy modelach. Moim zdaniem warto od początku kojarzyć znak $ jednoznacznie z PHP, bo to bardzo pomaga przy szybkim rozpoznawaniu przykładowego kodu w dokumentacji czy na forach.
Zapis $dana = 125; na pierwszy rzut oka może wyglądać jak zwykłe przypisanie znane z wielu języków, ale kluczowy jest tutaj znak dolara przed nazwą zmiennej. Właśnie ten prefiks odróżnia PHP od takich języków jak C++, Python czy czysty JavaScript. W tych trzech technologiach zmienne nie są oznaczane znakiem $, albo używa się go w zupełnie innym kontekście. W C++ standardowa deklaracja zmiennej liczbowej wygląda np. tak: int dana = 125; lub auto dana = 125;. Trzeba podać typ (lub pozwolić kompilatorowi go wywnioskować), a nazwa zmiennej nie ma żadnego prefiksu. Zapis ze znakiem $ nie jest zgodny ze składnią C++ i zwyczajnie się nie skompiluje. Błąd myślowy często wynika z tego, że ktoś kojarzy średnik na końcu i myśli: „aha, to pewnie C++ albo coś podobnego”, ale sam średnik to za mało, żeby poprawnie zidentyfikować język. W Pythonie sytuacja jest odwrotna: nie ma średników na końcu linii (są opcjonalne i praktycznie się ich nie używa), a nazwy zmiennych absolutnie nie mogą zaczynać się od $. Poprawny zapis w Pythonie to po prostu dana = 125. Python mocno stawia na czytelność i prostotę składni, dlatego takie ozdobniki jak $ są tam całkowicie zbędne. Wiele osób, które zaczynają przygodę z programowaniem webowym, myli Pythona z PHP, bo oba są dynamicznie typowane, ale składnia zmiennych jest zupełnie inna. JavaScript też nie używa $ jako obowiązkowego prefiksu. Co prawda $ może być częścią nazwy zmiennej (np. w jQuery: var $elem = $('#id');), ale nie jest to stały wymóg języka. Kluczowe jest to, że w nowoczesnym JavaScript zmienne deklarujemy przez let, const albo var: let dana = 125;. Samo $dana = 125; bez słowa kluczowego też jest formalnie możliwe w trybie nie–strict, ale jest to uznawane za bardzo złą praktykę, bo tworzy zmienną globalną i nie wygląda jak typowy, poprawny fragment kodu z dokumentacji czy podręczników. W kontekście tego pytania chodzi o rozpoznanie charakterystycznej składni, a nie o sztuczne przykłady z błędami. Typowy błąd przy takich zadaniach polega na tym, że ktoś skupia się tylko na jednym elemencie składni, np. na średniku, i ignoruje resztę. W programowaniu webowym warto patrzeć na całość: prefiksy, słowa kluczowe, styl zapisu. Wzorzec $zmienna = wartość; jest bardzo mocno związany z PHP i to właśnie pozwala poprawnie zaklasyfikować ten fragment kodu.