Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

W języku SQL nazewnictwo poleceń nie jest przypadkowe i mocno wynika ze standardu ANSI/ISO. Jeżeli chcemy dodać nowy wiersz danych do istniejącej tabeli, używamy instrukcji INSERT INTO, a nie żadnych konstrukcji typu SELECT ROW, CREATE ROW czy CREATE INTO. Te błędne formy często biorą się z intuicyjnego mieszania pojęć z języków programowania i potocznego opisu danych. SELECT służy wyłącznie do odczytu danych, czyli do tworzenia zapytań wybierających wiersze z tabel. Dodawanie słowa ROW do SELECT wygląda może „logicznie” po ludzku, ale w SQL nie istnieje taka konstrukcja jak SELECT ROW do wstawiania rekordu. SELECT może co najwyżej dostarczyć dane, które potem wstawimy za pomocą INSERT INTO w formie INSERT INTO tabela (kolumny) SELECT .... To jest poprawny, standardowy mechanizm masowego wstawiania, ale sama instrukcja SELECT niczego nie zapisuje do tabeli. Z kolei CREATE w SQL służy do tworzenia obiektów strukturalnych: CREATE TABLE, CREATE VIEW, CREATE INDEX, CREATE DATABASE. Tworzymy w ten sposób samą strukturę, a nie dane w środku. Stąd pomysły typu CREATE ROW albo CREATE INTO są po prostu sprzeczne z logiką składni SQL. Wiersz danych (rekord) nie jest osobnym obiektem, który się „tworzy” poleceniem CREATE, tylko zawartością tabeli, którą modyfikujemy poleceniami INSERT, UPDATE albo DELETE. Częsty błąd myślowy polega na tym, że ktoś próbuje tłumaczyć SQL dosłownie z języka naturalnego: „chcę utworzyć wiersz, więc napiszę CREATE ROW”. Niestety SQL ma swoje utrwalone słownictwo i trzeba się go nauczyć jak języka obcego. Dobra praktyka w branży to trzymanie się dokładnych konstrukcji ze standardu: INSERT INTO do dodawania rekordów, SELECT do odczytu, UPDATE do modyfikacji i DELETE do usuwania. Dzięki temu kod jest czytelny dla każdego programisty czy administratora, który zna SQL, a zapytania są przenośne między różnymi silnikami baz danych.