Aby wskazać błędy składniowe w kodzie HTML, należy zastosować:
Źle. Debugger służy do śledzenia wykonania programu krok po kroku, a HTML nie jest wykonywany.
Źle. HTML nie jest interpretowany jak język programowania - interpreter nie wskaże błędów znaczników.
Źle. HTML nie jest kompilowany, więc kompilator nie ma tu zastosowania.
Dobrze. Walidator (np. W3C) sprawdza zgodność kodu HTML ze standardem i wskazuje błędy składni.
Do sprawdzania poprawności kodu HTML służy walidator - na przykład walidator W3C (validator.w3.org). Analizuje on dokument pod kątem zgodności ze standardem języka i wypisuje błędy oraz ostrzeżenia: niezamknięte znaczniki, błędne zagnieżdżenia, nieprawidłowe atrybuty. HTML jest językiem znaczników, a nie programowania - nie kompiluje się go ani nie wykonuje, więc do kontroli składni używa się właśnie walidatora, a nie narzędzi typowych dla kodu programu.
Pozostałe odpowiedzi to narzędzia związane z językami programowania, a HTML do nich nie należy. Debugger pozwala zatrzymywać i śledzić wykonujący się program, sprawdzać wartości zmiennych - tymczasem HTML niczego nie wykonuje, więc nie ma tu czego debugować. Interpreter i kompilator to z kolei narzędzia, które tłumaczą lub uruchamiają kod programu: interpreter na bieżąco, kompilator zamieniając go wcześniej na inną postać. HTML jest jedynie opisem struktury strony, dlatego żadne z nich nie wskaże błędnie zapisanego znacznika. Do kontroli poprawności składni HTML służy walidator, który porównuje dokument ze standardem języka i raportuje znalezione usterki.