Framework Django został zaprojektowany specjalnie dla języka Python i z tego powodu wszystkie projekty, aplikacje czy rozszerzenia w Django realizuje się właśnie w tym języku. To nie jest przypadek – Python od lat cieszy się ogromną popularnością w branży webowej, między innymi dzięki swojej czytelności i elastyczności. Moim zdaniem to właśnie ta prostota składni Pythona sprawia, że tak łatwo zacząć nawet większe projekty – nie trzeba tracić czasu na walkę z zawiłościami języka. W praktyce programiści korzystający z Django piszą zarówno widoki, modele, jak i całą logikę aplikacji w Pythonie, wykorzystując przy tym liczne biblioteki i narzędzia tego ekosystemu. Django jest zgodny z filozofią DRY (Don’t Repeat Yourself), co oznacza, że kod w Pythonie staje się bardzo zwięzły i przejrzysty. Często można spotkać się z opinią, że nauka Django to świetny sposób na wejście w świat programowania webowego – sam się z tym zgadzam. Warto wiedzieć, że ogromna społeczność Pythona i Django oferuje mnóstwo wsparcia, dokumentacji oraz gotowych rozwiązań, co na co dzień ułatwia pracę. Tylko w Pythonie zbudujesz pełnoprawną aplikację w Django, bo framework ten nie wspiera innych języków – to się po prostu nie uda, nawet jeśli ktoś próbuje kombinować z integracjami. Widać to choćby po oficjalnych tutorialach i dokumentacji – wszystko, od konfiguracji po deployment, opiera się na pythonowych narzędziach.
Czasami można się pomylić, bo widząc te wszystkie języki jak Java, C# czy JavaScript, łatwo założyć, że każdy framework webowy działa podobnie i może bazować na różnych technologiach. Jednak Django to nie jest uniwersalny framework na każdą platformę czy język. C# i Java są oczywiście bardzo popularne w środowiskach enterprise, służą do tworzenia rozbudowanych aplikacji biznesowych, ale mają swoje własne frameworki, jak ASP.NET dla C# czy Spring dla Javy. Próba wykorzystania Django z C# lub Javą to jak próba włożenia okrągłego klocka do kwadratowego otworu – po prostu nie pasuje, bo Django ma zupełnie inne API i korzysta z mechanizmów charakterystycznych dla Pythona. JavaScript natomiast, choć jest niezbędny we front-endzie i pozwala budować dynamiczne interfejsy użytkownika (szczególnie przy użyciu Reacta, Angulara czy Vue), nie jest wykorzystywany do pisania logiki serwera w Django. Owszem, istnieje Node.js, który pozwala na backend w JavaScript, ale to zupełnie inna bajka. Typowym błędem myślowym jest też zakładanie, że frameworki webowe są zamienne i można je „przełączyć” między językami – praktyka pokazuje, że każdy framework jest głęboko zintegrowany z konkretnym językiem, jego bibliotekami i narzędziami. Django powstał dla Pythona i tylko w tym języku można w pełni wykorzystać jego możliwości. Uważam, że warto zagłębić się w dokumentację i zobaczyć, jak wygląda kod przykładowych aplikacji – szybko widać, że całość bazuje na Pythonie, łącznie z konfiguracją, obsługą modeli i migracjami bazy danych. W profesjonalnych projektach przestrzega się tej zasady i nie próbuje się na siłę mieszać środowisk, tylko korzysta z narzędzi zgodnych z wybranym językiem.