Format JSON to zdecydowanie najpopularniejszy i najwygodniejszy sposób przesyłania danych pomiędzy serwerem a aplikacją front-end. JSON, czyli JavaScript Object Notation, jest lekkim formatem wymiany danych, który został zaprojektowany właśnie pod kątem prostoty odczytu i zapisu, zarówno przez ludzi, jak i maszyny. Moim zdaniem trudno dziś znaleźć nowoczesną aplikację webową, która nie korzysta z JSON-a. W praktyce wygląda to tak, że serwer generuje odpowiedź HTTP z danymi w formacie JSON, a front-end (często napisany w JavaScript lub TypeScript) potrafi je bez problemu sparsować i wykorzystać. Standardy branżowe – jak REST API czy GraphQL – bazują w dużej mierze na tym formacie, bo jest uniwersalny, prosty i dobrze wspierany przez frameworki. JSON wspiera nawet zagnieżdżone struktury, tablice, obiekty, więc przekazywanie danych jest bardzo elastyczne. Z mojego doświadczenia, dzięki JSON-owi można bardzo sprawnie integrować różne technologie na back-endzie i front-endzie, co się naprawdę często przydaje przy dużych projektach. Warto pamiętać, że praktycznie każdy język programowania ma biblioteki do obsługi JSON-a, więc nie ma tu żadnych barier technologicznych. Nawet przy komunikacji asynchronicznej (np. z użyciem fetch czy XMLHttpRequest) JSON jest domyślnym wyborem. Tak naprawdę, jeśli chodzi o wymianę danych w aplikacjach webowych, JSON jest po prostu standardem de facto i warto go dobrze znać.
Wśród zaproponowanych odpowiedzi pojawiło się kilka nieporozumień technicznych, które niestety są dość często spotykane u początkujących programistów. Przede wszystkim, biblioteka jQuery sama w sobie nie jest metodą przesyłania danych – to narzędzie, które może ułatwić pobieranie i wysyłanie danych na front-endzie, ale bez określonego formatu danych (np. JSON) jej obecność niewiele znaczy w kontekście komunikacji z serwerem. Moim zdaniem stąd czasem bierze się mylne przekonanie, że jQuery "przesyła dane", ale to tylko narzędzie, a nie metoda czy format wymiany informacji. Jeśli chodzi o protokół SSH, to jest on zupełnie niepowiązany z komunikacją webową – SSH służy głównie do bezpiecznego zdalnego zarządzania serwerami i nie jest wykorzystywany do przesyłania danych pomiędzy serwerem a przeglądarką. SSH dobrze się sprawdza przy pracy zdalnej na terminalu, ale nie przy typowej wymianie danych w aplikacjach webowych. Z kolei metoda POST to jeden z typów żądań HTTP, który określa sposób przesłania danych do serwera, ale nie precyzuje formatu tych danych. Możemy wysłać w POST-cie tekst, plik, dane binarne, XML czy JSON – nie jest to więc format, tylko sposób komunikacji. Bardzo często początkujący mylą metodę HTTP z formatem danych, co prowadzi do niedokładnych odpowiedzi. Odpowiednie rozróżnienie między narzędziem, protokołem, metodą żądania a formatem danych jest kluczowe w codziennej pracy webdevelopera. W praktyce to właśnie wybór formatu – a nie tylko metody żądania czy użytej biblioteki – decyduje o tym, jak łatwo aplikacje front-end i back-end będą w stanie się "dogadać". JSON jest tu najlepszym przykładem takiego uniwersalnego sposobu wymiany danych.