Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji

Wydaje się, że wybór jednostki do projektowania interfejsów to drobiazg, ale w praktyce ma ogromne znaczenie dla wygody użytkowników. Często spotykam się z przekonaniem, że skoro ekrany mają określoną liczbę pikseli, to właśnie px powinno być podstawową jednostką. Niestety, to myślenie prowadzi prosto do pułapki – piksele na różnych urządzeniach mają zupełnie inną wielkość fizyczną przez różne wartości gęstości ekranu (dpi). Coś, co na jednym wyświetlaczu wygląda dobrze, na innym może być kompletnie nieczytelne albo przesadnie duże. Z kolei mm, czyli milimetry, to jednostka fizyczna, ale ekrany rzadko odwzorowują tę wielkość precyzyjnie – w praktyce systemy operacyjne próbują przeliczać mm na piksele, ale często wychodzi to niedokładnie, bo nie każdy sprzęt ma idealnie skalibrowany ekran. Pt, czyli punkty typograficzne, mają trochę sensu w materiałach drukowanych czy w typografii desktopowej, ale w aplikacjach mobilnych niemal się ich nie używa, bo nie zapewniają spójności między różnymi urządzeniami. Takie podejścia – użycie px, mm albo pt – prowadzą do tego, że nasza aplikacja staje się trudna w obsłudze na różnych telefonach czy tabletach, a przecież chodzi o to, żeby wszędzie wyglądała dobrze i była wygodna w użyciu. Najlepszą praktyką branżową, polecaną przez Google i stosowaną w Material Design, jest korzystanie z dp (density-independent pixels). To najwygodniejsze i najbezpieczniejsze rozwiązanie – moim zdaniem, użycie innej jednostki jest uzasadnione chyba tylko, gdy robimy coś naprawdę nietypowego. Tak więc, warto od początku wdrażać dp jako podstawę i nie kombinować z innymi jednostkami, bo efekty są po prostu lepsze dla użytkowników.