Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji

W praktyce programistycznej bardzo łatwo pomylić narzędzia służące do różnych celów, zwłaszcza gdy ktoś dopiero zaczyna swoją przygodę z kodowaniem. Analizator składni to narzędzie wykorzystywane głównie przez kompilatory i interpretery do sprawdzania poprawności gramatycznej kodu źródłowego – pozwala wyłapać błędy na etapie pisania programu, ale nie daje możliwości sprawdzenia, co dokładnie dzieje się „w środku” działającej aplikacji. Stosowanie analizatora składni nie pomoże więc zweryfikować dynamicznych wartości zmiennych w trakcie działania programu. Wirtualna maszyna natomiast to środowisko uruchomieniowe, które umożliwia wykonywanie kodu niezależnie od konkretnej platformy sprzętowej czy systemu operacyjnego (przykład to JVM dla Javy). Chociaż często daje ona pewne narzędzia diagnostyczne, to jej głównym zadaniem nie jest debugowanie kodu ani szczegółowy podgląd zmiennych w czasie rzeczywistym. Interpreter z kolei wykonuje kod linia po linii, ale nie oferuje sam z siebie rozbudowanych opcji diagnostycznych i śledzenia zmiennych, chyba że jest rozbudowany o dodatkowe narzędzia debugujące. Często spotykanym błędem jest mylenie funkcji interpretera czy środowiska uruchomieniowego z narzędziami do debugowania – to nie to samo. Moim zdaniem, żeby skutecznie tropić błędy, trzeba właśnie sięgnąć po debugger, bo to on daje te precyzyjne narzędzia kontroli i podglądu, bez których analiza działania programu „na żywo” byłaby bardzo niewygodna. Warto pamiętać, że dobre praktyki programistyczne zawsze zalecają korzystanie ze specjalistycznych narzędzi do debugowania, bo to po prostu najbardziej efektywna ścieżka szukania błędów.