Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji

Wielu początkujących programistów często myli typowe konstrukcje znane z innych paradygmatów programowania z kluczowymi elementami podejścia obiektowego. W odpowiedziach pojawiły się takie pojęcia jak pola, metody, rekurencja czy kwerendy – wszystkie one są jak najbardziej spotykane w programowaniu, jednak nie są one zarezerwowane wyłącznie dla OOP. Na przykład pola i metody występują też w programowaniu strukturalnym, a rekurencja jest po prostu techniką algorytmiczną, wykorzystywaną niezależnie od stylu programowania. Kwerendy natomiast pojawiają się głównie w kontekście baz danych i nie należą do kanonu OOP. Wyzwalacze również są charakterystyczne raczej dla baz danych niż dla podejścia obiektowego. Polimorfizm to jedna z zasad OOP, ale występuje obok klas, obiektów i hermetyzacji, nie zamiast nich. Odpowiedzi typu zmienne, funkcje oraz procedury są bardziej domeną tradycyjnego programowania proceduralnego, np. w języku C czy Pascal. Bardzo łatwo pomylić się, bo te wszystkie 'cegiełki' spotyka się w różnych językach, ale tylko klasy, obiekty i hermetyzacja tworzą fundament programowania obiektowego. Programista, który nie odróżnia tych paradygmatów, może mieć potem problem z projektowaniem elastycznych i skalowalnych systemów – z mojego doświadczenia wynika, że takie pomyłki prowadzą do niepotrzebnych komplikacji w kodzie i utrudniają wdrażanie dobrych praktyk branżowych. OOP wymusza inne myślenie o problemie: nie skupiamy się na krokach algorytmu (jak w programowaniu proceduralnym), tylko na modelowaniu obiektów, które mają swoje stany i zachowania. Branżowe standardy, takie jak GRASP czy wzorce projektowe GoF, podkreślają, że tylko konsekwentne stosowanie klas, obiektów oraz hermetyzacji pozwala w pełni wykorzystać zalety tego podejścia.