Funkcja wykonaj() została napisana tak, by sprawdzić, czy przekazany do niej argument znajduje się w konkretnej tablicy liczb całkowitych. To bardzo typowy sposób wyszukiwania wartości w niewielkich zbiorach – pętla przechodzi przez każdy element tablicy i jeśli napotka element równy argumentowi, natychmiast zwraca true. To klasyczna implementacja tzw. liniowego wyszukiwania (linear search), co moim zdaniem jest często spotykane w zadaniach rekrutacyjnych albo przy szybkim prototypowaniu. W praktyce, jeśli tablica byłaby większa albo wymagania dotyczące wydajności byłyby bardziej rygorystyczne, lepiej jest korzystać z innych struktur danych, np. std::set czy std::unordered_set, gdzie operacja wyszukiwania jest zazwyczaj szybsza. Ale tutaj – dla kilku liczb – ta metoda wystarcza i jest czytelna. Warto zauważyć, że taki kod pozwala na szybkie sprawdzenie obecności dowolnego elementu w małej kolekcji i nie wymaga jej sortowania. Z mojego doświadczenia, rozumienie tego mechanizmu pomaga potem w nauce bardziej zaawansowanych algorytmów przeszukiwania i ogólnie usprawnia myślenie algorytmiczne. W codziennej pracy programisty znajomość takich podstaw bardzo się przydaje, bo często trzeba „na szybko” sprawdzić, czy coś znajduje się w tablicy lub liście. Warto też pamiętać, żeby nie nadużywać takich rozwiązań przy dużych ilościach danych – wtedy zaczynają się schody z wydajnością. Ale podsumowując, ta odpowiedź dokładnie opisuje, co robi ten kod – po prostu sprawdza, czy argument jest obecny w zbiorze liczb.
Przy interpretowaniu działania funkcji wykonaj() łatwo popełnić błąd, jeśli nie prześledzimy dokładnie jej przebiegu. Niektórzy zakładają, że skoro funkcja używa pętli for, to musi sprawdzać wszystkie elementy w tablicy i wymagać, aby każdy z nich spełniał jakiś warunek – stąd błędny wniosek, że weryfikuje czy wszystkie elementy są równe wartości argumentu. Jednak w rzeczywistości wyrażenie return true jest wykonywane natychmiast po znalezieniu pierwszego pasującego elementu, nie kontynuując sprawdzania reszty. To typowy błąd myślowy, polegający na myleniu operacji „wszystkie” z „dowolny”. Inni mogą odczytać inicjalizację tablicy jako wyznaczenie pełnego zakresu dopuszczalnych wartości i uznać, że funkcja sprawdza, czy argument należy do tego konkretnego zestawu liczb, co jest częściowo prawdą – jednak odpowiedź mówiąca, że w tablicy znajdują się tylko te liczby, nie oddaje istoty działania funkcji. Funkcja nie analizuje zawartości tablicy, tylko obecność argumentu wśród jej elementów – to kolosalna różnica, bo moglibyśmy podać dowolny argument, a odpowiedź zawsze zależy od tego, czy znajduje się on w tym konkretnym zbiorze. Część osób błędnie interpretuje także indeksowanie tablicy, sądząc, że funkcja sprawdza, czy argument mieści się w zakresie od 0 do 4 – co wynika zapewne z zamieszania z długością tablicy oraz mylenia wartości z indeksami. Jednak w kodzie argument porównywany jest z wartością, a nie z indeksem – to fundamentalna różnica. Zresztą, w programowaniu takie subtelności często prowadzą do nieoczekiwanych błędów, dlatego warto zawsze bardzo dokładnie analizować logikę pętli i warunków. Dobra praktyka branżowa podpowiada, że zawsze trzeba zwracać uwagę na to, co dokładnie jest sprawdzane w warunku if, oraz do czego odnosi się każda zmienna. Takie analizy są bardzo przydatne na rozmowach kwalifikacyjnych i w praktycznych zadaniach – szczególnie wtedy, gdy liczy się precyzja i umiejętność czytania cudzego kodu.