Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób myli cele flotacji głównej, skupiając się na składzie końcowego koncentratu albo ilości produktu, zamiast na rzeczywistym sensie procesu. Czasem wydaje się, że im wyższa zawartość miedzi w koncentracie, tym lepiej, ale to nie zawsze prawda. W praktyce, można zredukować ilość niepożądanych składników w koncentracie, poprawiając jego czystość, ale często odbywa się to kosztem straty części miedzi do odpadów i wtedy uzysk procesu spada. Zbyt duża koncentracja na jakości, a nie na ilości odzyskanego metalu, prowadzi do nieefektywności i strat ekonomicznych. W środowisku produkcyjnym liczy się przede wszystkim to, ile metalu uda się uratować, zanim trafi on do odpadów, dlatego właśnie uzysk, a nie zawartość Cu, jest głównym wskaźnikiem sukcesu flotacji głównej. Jeśli chodzi o minimalizację strat — jasne, to jest bardzo ważne, ale formalnie nie formułuje się celu procesu przez maksymalizowanie strat, tylko przez maksymalizację uzysku (czyli minimalizację strat). Jeśli ktoś skupia się na wychodzie koncentratu, łatwo popaść w pułapkę "produkcji dla ilości", co kończy się niską jakością produktu i stratami metalu. Takie podejście jest niezgodne z nowoczesnymi praktykami branżowymi i wymaganiami rynku. W rzeczywistości, na sukces flotacji głównej patrzy się przez pryzmat uzysku miedzi w koncentracie, czyli procentowego udziału miedzi przechodzącego z wsadu do produktu końcowego. To jest najbardziej obiektywna miara efektywności procesu i właśnie ten wskaźnik kontroluje się i optymalizuje w praktyce. Moim zdaniem, zbyt częste uproszczenia w rozumieniu celów flotacji mogą prowadzić do poważnych problemów technologicznych i strat finansowych zakładu.