Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybór odpowiedzi, które wskazują na kontrolę zawartości tlenku węgla, tlenku azotu lub magnezu w wodach obiegowych, wynika najczęściej z mylnego rozumienia procesów zachodzących w tych układach. Wody obiegowe przede wszystkim poddaje się analizom pod kątem parametrów mających największy wpływ na trwałość i sprawność urządzeń oraz jakość prowadzonych procesów technologicznych. Tlenek węgla (CO) praktycznie nie występuje w wodach obiegowych i nie ma żadnego znaczącego wpływu na własności tych wód albo ryzyko dla urządzeń – raczej kontroluje się go w kontekście emisji gazów do atmosfery. Podobnie tlenki azotu (NOx) to problem czysto gazowy, dotyczący spalin, a nie cieczy krążącej w układach technologicznych. Magnez to tylko jeden z wielu kationów obecnych w wodzie, ale nie jest monitorowany oddzielnie; interesuje nas całościowa zawartość soli (czyli wszystkich związków jonowych), bo to właśnie suma tych składników prowadzi do powstawania osadów czy korozji. Często spotykany błąd to identyfikowanie pojedynczego pierwiastka lub związku jako krytycznego – w rzeczywistości kontrola ogólnej mineralizacji daje pełniejszy obraz zagrożeń dla instalacji. W praktyce przemysłowej analizuje się więc przewodnictwo elektryczne, twardość ogólną i sumę rozpuszczonych substancji stałych, a nie wybrane pojedyncze składniki. Moim zdaniem warto zawsze pamiętać, że dobre praktyki branżowe kładą nacisk na całościowe podejście do jakości wody, bo tylko wtedy można skutecznie zapobiegać awariom i przedłużyć żywotność urządzeń. Sprowadzanie zagadnienia do kontroli tylko wybranych gazów czy jonów, to typowy przykład niezrozumienia całościowego charakteru gospodarki wodnej w przemyśle.