Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Podstawową cechą kruszarek rozdrabniających poprzez nacisk dwóch powierzchni roboczych jest to, że materiał jest dosłownie ściskany między szczękami, stożkiem czy innymi elementami roboczymi. To działanie powoduje, że skała pęka wzdłuż najsłabszych miejsc, co jest szczególnie efektywne w przypadku twardych kopalin. W przypadku kruszarki szczękowej oraz stożkowej, ten mechanizm jest wręcz podręcznikowy – każda z tych maszyn została zaprojektowana tak, by uzyskać możliwie największy efekt kruszenia właśnie przez ściskanie materiału między dwoma powierzchniami. Kruszarka igłowa też, mimo że nie jest aż tak popularna, bazuje na podobnej zasadzie. Częstym błędem jest mylenie nazw własnych z mechanizmem działania – niektóre osoby zakładają, że określenie „ekspansyjna” oznacza również rozdrabnianie przez nacisk, ale to nieprawda. Kruszarki ekspansyjne to raczej pojęcie opisujące proces polegający na rozprężaniu lub fragmentacji materiału poprzez dynamiczne zmiany objętości czy inne niestandardowe mechanizmy, a nie klasyczne zgniatanie. W praktyce przemysłowej takie urządzenia raczej nie występują w typowym ciągu przeróbczym i nie są uznawane za przedstawicieli grupy wykorzystującej nacisk dwóch powierzchni roboczych. Dobierając kruszarkę do procesu, zawsze sprawdzam, czy sposób rozdrabniania odpowiada właściwościom urobku – do bardzo twardych, masywnych zwięzłych skał najlepiej działa klasyczna szczękowa lub stożkowa, bo właśnie nacisk dwóch powierzchni pozwala uzyskać stabilny, łatwy do dalszej obróbki produkt. Jeśli ktoś wybiera inaczej, to często wynika to z nieporozumień terminologicznych lub niewystarczającej znajomości konstrukcji maszyn. Takie błędy mogą prowadzić do poważnych problemów technologicznych, np. przeciążenia maszyn albo nadmiernego zużycia części.