Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybierając odpowiedź inną niż gorące spaliny, można się pomylić przez nie do końca zrozumienie, jak działają przemysłowe systemy suszenia bębnowego. Na przykład ciekły azot, mimo że brzmi bardzo technicznie, w rzeczywistości używany jest przede wszystkim do głębokiego mrożenia lub szybkiego schładzania, a nie do suszenia – ten gaz wręcz odbiera ciepło, nie dostarcza go, więc zupełnie by się tu nie sprawdził. Z kolei siarczek azotu to związek chemiczny praktycznie nieużywany w przemyśle suszarniczym; jego zastosowanie jest raczej laboratoryjne i nieprzewidywalne, a poza tym jest dość niebezpieczny. Sprężone powietrze występuje w wielu instalacjach technologicznych, ale raczej w roli medium transportującego, napędowego lub do oczyszczania, a nie jako źródło ciepła – przy standardowym ciśnieniu nie ma możliwości przekazania odpowiedniej ilości energii cieplnej, żeby skutecznie osuszyć materiał w bębnie. Typowym błędem jest myślenie, że wystarczy jakiekolwiek „dmuchanie” przez materiał, żeby go wysuszyć, ale w praktyce kluczowa jest ilość i jakość ciepła, które należy dostarczyć, zgodnie z zasadami termodynamiki procesów przemysłowych. W branży od lat przyjęło się stosować gorące spaliny, bo są najtańszym i najprostszym sposobem na skuteczne usunięcie wilgoci z dużych partii surowca. Warto pamiętać, że wszystkie rozwiązania poza gorącymi spalinami są stosowane sporadycznie lub w zupełnie innych celach technologicznych i raczej nie należą do dobrych praktyk w przeróbce kopalin.