Do procesu wzbogacania flotacyjnego kierowana jest próbka rudy miedzi o uziarnieniu
W flotacji rudy miedzi kluczowe jest odpowiednie przygotowanie materiału, przede wszystkim pod względem uziarnienia. Prawidłowa frakcja ziaren, czyli właśnie 0,0 – 0,1 mm, wynika z praktyki przemysłowej oraz zaleceń producentów urządzeń flotacyjnych. W tej granulacji cząstki mają wystarczająco dużą powierzchnię właściwą, żeby efektywnie wiązać się z pęcherzykami powietrza, ale nie są na tyle drobne, żeby tworzyć tzw. szlam, który obniża skuteczność procesu. W zakładach przeróbczych spotyka się nawet specjalne linie rozdrabniająco-klasyfikujące, by zapewnić właśnie taki, optymalny zakres uziarnienia. Moim zdaniem, to jeden z kluczowych etapów, bo źle dobrane rozdrobnienie przekłada się od razu na gorszą jakość koncentratu i straty metalu w odpadach. Warto dodać, że w praktyce czasem nieco szerszy zakres ziaren też trafia na flotację, ale im bliżej tych 0,0 – 0,1 mm, tym większa efektywność odzysku miedzi. To nie jest przypadkowy standard – stoi za tym mnóstwo badań i długie doświadczenia przemysłu wydobywczego. Dobrze wiedzieć, że zbyt duże ziarna są „odporne” na flotację, a zbyt małe potrafią zabierać za dużo wody i nie łączą się dobrze z powietrzem. W praktyce w zakładach górniczych, żeby uzyskać właśnie taką frakcję, stosuje się często młyny kulowe i hydrocyklony. Z mojego doświadczenia, im dokładniej utrzymane uziarnienie, tym mniej problemów na kolejnych etapach, a i koszty produkcji spadają.
Proces flotacji rudy miedzi jest bardzo wrażliwy na rozmiar cząstek materiału wsadowego, dlatego kierowanie do niego zbyt grubych frakcji znacząco obniża skuteczność odzysku wartościowych minerałów. Częstym błędem jest myślenie, że większe cząstki, np. w zakresie 0,3 – 0,5 mm lub nawet do 2,0 mm, będą się dobrze unosić na pęcherzykach powietrza lub lepiej oddzielać. W praktyce jednak ziarna przekraczające 0,1 mm mają coraz mniejszą powierzchnię właściwą w stosunku do masy, co oznacza, że trudniej jest im „przykleić się” do pęcherzyków. W efekcie spada wydajność procesu i rośnie ilość miedzi traconej w odpadach. Z drugiej strony, zbyt małe ziarna (poniżej 0,02 mm) również nie są korzystne, bo tworzą szlam utrudniający flotację, ale zakres 0,0 – 0,1 mm daje optymalną równowagę. W technologii przeróbki rud miedzi standardem jest właśnie tak drobne uziarnienie, wypracowane przez lata prób i błędów w zakładach. Moim zdaniem, czasem to właśnie niezrozumienie mechanizmów adhezji minerałów do pęcherzyków powietrza prowadzi do błędnych wniosków. W praktyce, jeżeli do flotacji trafi materiał o zbyt dużych ziarnach, to operatorzy zauważają od razu spadek jakości koncentratu i wyższą zawartość miedzi w odpadach. Stosowanie odpowiednich młynów (głównie kulowych) i klasyfikatorów pozwala uzyskać właśnie tę pożądaną frakcję, a to przekłada się na całą ekonomikę zakładu. Takie szczegóły jak zakres uziarnienia mają naprawdę ogromny wpływ na efekty końcowe i nie można ich bagatelizować.