Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób myśli, że do produkcji keramzytu można używać różnych sypkich materiałów, takich jak piaski szklarskie, piaski płukane czy żwir morski, ale to nieporozumienie. Keramzyt powstaje w wyniku kontrolowanego wypalania glin ilastych, które pod wpływem temperatury rzędu 1150–1200°C pęcznieją, tworząc porowate, lekkie granulki. Piaski szklarskie, choć mają zastosowanie w przemyśle szklarskim, nie posiadają odpowiednich właściwości pęczniejących ani odpowiedniego składu mineralnego – są za czyste i nie pozwalają na uzyskanie tej specyficznej, napowietrzonej struktury keramzytu. Piaski płukane też nie spełniają tych wymagań, bo brakuje w nich frakcji ilastej, która jest kluczowa do powstania porów. Żwir morski z kolei to kruszywo naturalne, które nie jest poddawane wypalaniu ani nie przechodzi procesu pęcznienia, więc nie da się z niego uzyskać lekkiego kruszywa keramzytowego. Typowym błędem jest mylenie procesu produkcji keramzytu z innymi technologiami wytwarzania kruszyw lekkich, gdzie czasem stosuje się odpady przemysłowe, jednak do keramzytu wymagane są właśnie odpowiednie gliny ilaste. To wynika z wymogów jakościowych, bo tylko taki surowiec zapewnia optymalne parametry wytrzymałościowe, izolacyjne i wodoodporność końcowego produktu. W branży budowlanej bardzo pilnuje się, żeby użyty był właściwy surowiec – nie bez powodu, bo od tego zależy bezpieczeństwo i trwałość konstrukcji. Warto o tym pamiętać, żeby nie popełniać tych samych uproszczeń, które czasem wprowadzają w błąd początkujących.