Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Często spotykam się z mylnym przekonaniem, że w kruszarkach walcowych dominuje ścieranie lub nawet ścinanie, bo przecież dwa walce obracają się i mogą działać jak tarcze ścierne. Jednak to jest pułapka logiczna – konstrukcja kruszarki walcowej sprawia, że materiał jest przede wszystkim zgniatany między walcami, a nie ścierany na ich powierzchni. Ścieranie to mechanizm charakterystyczny raczej dla młynów kulowych, tarczowych czy stożkowych, gdzie cząstki są pocierane o siebie lub o elementy urządzenia. Jeśli chodzi o ścinanie, to ono występuje raczej w specjalistycznych młynach tnących, gdzie istotą procesu jest przesunięcie się powierzchni względem siebie, czego w klasycznej kruszarce walcowej praktycznie nie obserwujemy na większą skalę. Łupanie natomiast jest domeną kruszarek szczękowych czy stożkowych, które wykorzystują nagłe naprężenia i powstające pęknięcia, a nie równomierny nacisk. Typowym błędem jest też mylenie efektów ubocznych procesu z dominującym mechanizmem – rzeczywiście, w kruszarkach walcowych mogą się pojawiać drobne elementy ścierania lub ścinania, ale to tylko marginalny efekt, a nie główna zasada działania. Z doświadczenia wiem, że takie mylenie wynika zwykle z ogólnego skojarzenia ruchu obrotowego z tarciem, ale w technice przeróbki mechanicznej kluczowe jest zrozumienie, jak siły działają na ziarno. Zgniatanie gwarantuje tu najbardziej przewidywalny rozkład naprężeń, co przekłada się na optymalną granulację produktu końcowego. Z tego powodu branżowe standardy i podręczniki jasno wskazują właśnie na zgniatanie jako podstawowy mechanizm pracy tego typu urządzeń.