Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Bardzo łatwo pomylić kruchość z innymi właściwościami materiałów, jak twardość, sprężystość czy plastyczność, ale są to cechy o zupełnie innym znaczeniu technologicznym. Twardość to odporność na odkształcenie powierzchniowe lub zarysowanie, a nie podatność na pękanie czy łamanie, więc twardy materiał wcale nie musi się łatwo rozdrabniać – wręcz przeciwnie, często wymaga większego nakładu energii i specjalistycznych urządzeń. Sprężystość to zdolność materiału do powrotu do pierwotnego kształtu po ustąpieniu siły – taka kopalina pod wpływem nacisku nie będzie się rozdrabniać, tylko spręży się i wróci do poprzedniego kształtu, więc podatność na rozdrabnianie jest w jej przypadku bardzo niska. Plastyczność natomiast oznacza, że materiał pod wpływem działania sił mechanicznych zmienia trwale swój kształt, ale nie pęka – typowym przykładem jest glina czy niektóre rudy metali, które poddają się zgniataniu czy ugniataniu, ale nie rozdrabniają się na drobne kawałki. Z mojego doświadczenia wynika, że wiele osób utożsamia podatność na rozdrabnianie z miękkością albo brakiem twardości, co jest błędne – na przykład kreda jest miękka, ale i bardzo krucha. Dlatego tak ważne jest rozróżnianie tych pojęć w praktyce przeróbki kopalin. Wybierając złe założenie, można nie tylko źle dobrać technologię, ale też narazić się na niepotrzebne straty energii lub zniszczenie maszyn. Parametry mechaniczne kopalin muszą być precyzyjnie rozpoznane, bo od tego zależy efektywność całego procesu rozdrabniania. Odpowiedni dobór urządzeń i metod wynika bezpośrednio z właściwości kruchości, a nie twardości czy plastyczności.