Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób błędnie zakłada, że wszystkie kopaliny można wzbogacać flotacyjnie, jednak nie jest to prawdą. Węgiel kamienny, mimo że sam proces jego wzbogacania ewoluował na przestrzeni lat, bardzo często poddawany jest flotacji, szczególnie drobnoziarnistych frakcji, gdzie zastosowanie innych metod byłoby nieefektywne. Klasyczna flotacja pianowa pozwala oddzielić zanieczyszczenia mineralne, popiół czy siarkę, poprawiając właściwości energetyczne i parametry jakościowe węgla handlowego – to praktyka stosowana na całym świecie, nie tylko w Polsce. Rudy miedzi także wzbogaca się flotacją, bo ich naturalny skład jest zazwyczaj bardzo niejednorodny, a udział siarczków miedzi sprawia, że flotacja jest jedyną skuteczną i ekonomiczną metodą wydzielenia koncentratu. Podobnie sprawa ma się z rudą monacytu, która zawiera minerały pierwiastków ziem rzadkich i odróżnia się od innych kopalin właśnie poprzez różnice w flotowalności poszczególnych składników mineralnych. Typowym błędem jest utożsamianie procesu płukania, przesiewania czy klasyfikacji hydraulicznej z flotacją – te pierwsze mają zastosowanie przy materiałach takich jak piasek, gdzie głównym celem jest usunięcie domieszek ilastych lub pylastych, bez potrzeby chemicznego oddzielania ziaren. Piasek płukany nie posiada ani wartościowych minerałów, które trzeba by oddzielać flotacyjnie, ani zanieczyszczeń, których nie da się usunąć prostszymi metodami mechanicznymi. Dlatego właśnie piasek płukany jest wyjątkiem i nie stosuje się tu flotacji. Kluczem jest tu zrozumienie właściwości fizykochemicznych materiału oraz ekonomiki i zasadności technologicznej danej metody.