Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Trudno się nie zgodzić, że praca z maszynami w zakładzie wiąże się z różnymi problemami, ale trzeba dobrze rozumieć, na czym polegają typowe ograniczenia klasyfikatorów spiralnych. Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że ich główną wadą jest niska wydajność pracy – w końcu spirala wygląda na dość powolną maszynę. Jednak w rzeczywistości wydajność tych urządzeń, szczególnie przy odpowiedniej konfiguracji i dla konkretnych frakcji ziarnowych, jest zadowalająca i całkiem dobrze sprawdzają się w ciągłym cyklu produkcyjnym. Jeśli chodzi o awaryjność, konstrukcja klasyfikatora spiralnego jest dość prosta. Spirala z wałem, koryto, napęd – tam naprawdę nie ma za dużo elementów, które mogłyby się regularnie psuć. Oczywiście czasem trzeba wymienić jakąś uszczelkę czy łożysko, ale to nie jest sprzęt, który wywołuje dużo przestojów. Często można spotkać się z przekonaniem, że zużycie energii elektrycznej jest wysokie, jednak w porównaniu np. do młynów kulowych czy pomp wysokociśnieniowych, klasyfikatory spiralne to raczej energooszczędne maszyny. Typowym błędem jest ocenianie klasyfikatorów tylko przez pryzmat zużycia prądu, a nie przez efektywność procesu klasyfikacji. Tymczasem prawdziwy problem klasyfikatorów spiralnych to niska gęstość przelewu – przelew jest rozwodniony, co ma wpływ na dalsze etapy przeróbki, generuje koszty i wymaga dodatkowych instalacji do zagęszczania. Moim zdaniem, w branży często łatwo się pomylić, bo szuka się winy w awariach czy poborze energii, zamiast patrzeć na charakterystykę produktu wyjściowego, a to jest właśnie kluczowe dla optymalizacji procesu przeróbki rud.