Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W procesach flotacji węgla bardzo często spotyka się przekonanie, że należy stosować granicę uziarnienia znacznie poniżej 1 mm, np. 0,2 mm, 0,4 mm czy nawet 0,5 mm. To jest jednak pewien błąd w myśleniu, bo bierze się głównie z obserwacji flotacji rud metali, gdzie rzeczywiście operuje się na dużo drobniejszych frakcjach. Dla węgla sytuacja jest trochę inna – tu praktyka pokazuje, że górna granica rozmiaru ziaren w zawiesinie flotacyjnej wynosi właśnie 1,0 mm. Ziarna większe niż 1 mm są trudne do utrzymania w pianie flotacyjnej, ale wszystko, co poniżej, flotuje całkiem sprawnie, pod warunkiem dobrego przygotowania zawiesiny. Typowym błędem jest utożsamianie wszystkich procesów flotacyjnych z bardzo drobną frakcją, bez zwrócenia uwagi na właściwości samego surowca i wymagania technologiczne przeróbki węgla. Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie zbyt niskiej granicy uziarnienia prowadzi do niepotrzebnego nadmiernego rozdrabniania, co zwiększa koszty i zużycie energii, a jednocześnie pogarsza jakość uzyskiwanych koncentratów przez wzrost ilości frakcji błotnej. Standardy branżowe dla flotacji węglowej jasno wskazują na górną granicę 1,0 mm, a w niektórych instalacjach dopuszcza się nawet niewielki udział ziaren nieco większych. Warto też wspomnieć, że przesadne rozdrabnianie nie tylko generuje straty, ale też negatywnie wpływa na środowisko przez wzrost ilości drobnych odpadów i problemów z ich zagęszczaniem. Kluczem jest więc precyzyjne dobranie uziarnienia do konkretnego procesu i nie kierowanie się zbyt schematycznymi zasadami.