Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W praktyce bardzo często spotyka się problem z błędną interpretacją pojęcia granicznego stopnia rozdrobnienia. W tym zadaniu kluczowe jest, by zrozumieć, że to nie różnica pomiędzy wielkościami ziaren, ani żaden przypadkowy współczynnik, tylko ścisły stosunek największego ziarna wsadu do największego ziarna produktu. Zdarza się, że ktoś patrzy na minimalne frakcje lub wartości średnie, a to prowadzi do pomyłek. Jeśli weźmiemy np. odpowiedź 2, to może się wydawać, że wystarczy podzielić coś przez 8, ale to nie oddaje rzeczywistości procesu – stopień rozdrobnienia wymaga podzielenia największej frakcji wsadu (tu 16 mm) przez największą frakcję produktu (2 mm), a nie odwrotnie. Podobnie odpowiedzi 4 czy 6, choć mogą wynikać z próby rozważania wartości pośrednich, nie biorą pod uwagę, że chodzi o skrajne wartości graniczne, zgodnie z definicją stosowaną w technologii przeróbki mechanicznej kopalin. Często spotykam się z takim myśleniem, bo intuicyjnie wydaje się, że skoro różnica między 4 a 2 mm to 2, a między 16 a 2 mm to 14, to odpowiedź powinna być mniejsza. W rzeczywistości jednak cała efektywność kruszenia i dobór maszyn opiera się na tym matematycznym stosunku maksymalnych ziaren wsadu i produktu. W branżowych standardach (np. PN-EN 932, PN-EN 933) wyraźnie podkreśla się, żeby nie uśredniać ani nie wybierać przypadkowych wartości, tylko trzymać się ściśle tej definicji. Popełnianie takich błędów prowadzi potem do złego doboru maszyn i problemów podczas rozdrabniania – maszyna albo będzie przeciążona, albo nie wykorzysta swojego potencjału. Warto więc zawsze pamiętać o tej zasadzie i szczegółowo analizować zadane frakcje wejściowe i wyjściowe.