Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W tego typu zadaniu dość łatwo dać się zwieść intuicji, zwłaszcza gdy widzimy liczby typu 4, 16 czy 24 – aż prosi się, by myśleć o prostym odejmowaniu czy mechanicznej różnicy wymiarów ziaren. Jednak w praktyce technicznej liczy się tzw. graniczny stopień rozdrobnienia, który zawsze określamy jako stosunek wielkości największego ziarna przed rozdrabnianiem do największego ziarna po procesie. W przypadku rozdrabniania rudy miedzi z zakresu 0–20 mm do frakcji 0–4 mm poprawna kalkulacja to 20 mm podzielone przez 4 mm, co daje 5. Często spotykam się z tym, że ktoś bierze za odpowiedź 4, bo to tak jakby odwoływał się do wartości końcowej frakcji produktu – a to jednak tylko fragment informacji, nie wyrażający skali całego procesu. Z kolei wartości znacznie wyższe, jak 16 czy 24, mogą wynikać z mechanicznego pomnożenia, odjęcia lub błędnego odczytania zakresów, ale nie mają uzasadnienia technologicznego. W praktyce przemysłowej tak wysokie stopnie rozdrobnienia są nieosiągalne w jednym etapie procesu, bo skutkują nadmiernym zużyciem energii i szybkim zużyciem elementów roboczych maszyny. Branża dąży zawsze do wyznaczenia optymalnego stopnia rozdrobnienia – nie za dużego, nie za małego, żeby urządzenia pracowały efektywnie i ekonomicznie. Z mojego doświadczenia wynika, że kluczowy błąd to niedokładne przeanalizowanie definicji granicznego stopnia rozdrobnienia i próba oparcia się na liczbach podanych w pytaniu bez zrozumienia, co dokładnie znaczą. Dlatego warto zawsze odwoływać się do tej podstawowej formuły i sprawdzić, czy wynik odpowiada rzeczywistym możliwościom urządzenia oraz założeniom danego procesu przeróbczego.