Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wielu uczniów i nawet młodych technologów myli się, zakładając, że młyn kulowy powinien być zasilany nadawą o bardzo szerokim zakresie uziarnienia lub nawet bardzo drobną frakcją. Problem polega na tym, że młyn kulowy na drugim stopniu mielenia projektuje się do rozdrabniania właśnie wyselekcjonowanej frakcji, najczęściej 1–5 mm. Jeśli przyjmiemy, że do młyna trafia wszystko od 0 do 10 mm, to całkowicie pomijamy rolę klasyfikacji po młynie prętowym – a przecież na schemacie widać wyraźnie, że frakcja 0–5 mm jest oddzielana i podlega dalszej selekcji. Zbyt szerokie uziarnienie w nadawie młyna kulowego prowadziłoby do bardzo nierównomiernego rozdrabniania, przeciążenia układu i strat energetycznych, a ponadto naruszałoby standardy projektowania takich układów, gdzie optymalizacja stopni mielenia jest kluczowa dla efektywności procesu. Z drugiej strony, jeśli ktoś uważa, że do młyna kulowego trafia tylko frakcja 0–1 mm, to jest to nieporozumienie – ta frakcja jest już gotowa i kierowana bezpośrednio do flotacji, o czym jasno mówi zarówno schemat, jak i podstawowe podręczniki technologii przeróbki surowców. Odpowiedź 0–5 mm wydaje się logiczna na pierwszy rzut oka, ale należy pamiętać, że większość materiału o uziarnieniu 0–1 mm jest już wyodrębniana i niepotrzebne byłoby jej dalsze mielenie. To typowy błąd myślowy – nieodróżnianie funkcji poszczególnych etapów procesu i brak uwzględnienia klasyfikacji jako ważnego kroku technicznego. Praktyka przemysłowa i dobre praktyki branżowe jasno pokazują, że tylko frakcja 1–5 mm powinna być kierowana do młyna kulowego na tym etapie.