Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybór uziarnienia powyżej 2,0 mm, powyżej 1,0 mm czy nawet powyżej 0,5 mm nie jest zgodny z realnymi wymaganiami procesu flotacji rud cynkowo-ołowiowych. Takie rozdrobnienie jest zdecydowanie za grube i praktycznie niemożliwe do skutecznej flotacji – dlaczego? Po pierwsze, minerały cynku i ołowiu często są bardzo drobno rozproszone w skale płonnej, więc żeby je efektywnie oddzielić, trzeba najpierw mechanicznie je uwolnić, czyli rozdrobnić do odpowiedniej wielkości. Jeśli zostawimy nadawę zbyt grubą, to minerały pozostaną uwięzione w ziarnach skały, a flotacja nie zadziała jak powinna. To częsty błąd początkujących – wydaje się, że zbyt drobne mielenie to tylko strata energii, a tymczasem za grube ziarna to straty wartościowych składników, które przechodzą do odpadów flotacyjnych. Flotacja działa najlepiej, kiedy powierzchnia ziaren jest jak największa, a to osiąga się właśnie przez rozdrobnienie poniżej 0,2 mm. Moim zdaniem, często myli się praktyki z innych procesów wzbogacania, na przykład ze wzbogacania węgli czy niektórych rud żelaza, gdzie czasami stosuje się większe ziarna. W przypadku cynku i ołowiu to się jednak nie sprawdza – wyniki będą po prostu słabe. Dodatkowo, zbyt grube ziarna utrudniają unoszenie się ich na pęcherzykach powietrza, przez co spada stopień odzysku. Właściwe zrozumienie tej zasady jest podstawą do projektowania wydajnych procesów przeróbczych i naprawdę warto o tym pamiętać, bo to jeden z najczęstszych powodów problemów technologicznych w flotacji.