Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób myli czasem różne stopnie zwilżalności powierzchni, zwłaszcza patrząc na rysunek, gdzie kropla cieczy leży na powierzchni jako wyraźna kulka. Trzeba pamiętać, że to właśnie taki kulisty kształt świadczy o słabej lub wręcz zerowej zwilżalności. Jeśli ciecz tworzy rozlaną plamę, wtedy mówi się raczej o powierzchni dobrze lub całkowicie zwilżalnej. Natomiast jeśli kropla ledwo się spłaszcza, a jej kąt styku z podłożem jest duży, to mamy do czynienia z powierzchnią niezwilżaną – i to jest właśnie przedstawione na rysunku. W praktyce takie sytuacje spotykamy np. przy obróbce minerałów hydrofobowych, tam gdzie flotacja opiera się na tym, że określone cząstki nie nasiąkają wodą. Często błędne rozpoznanie prowadzi do złego doboru środków powierzchniowo czynnych lub niewłaściwego ustawienia procesu, bo operator zakłada, że materiał łatwo się zwilża. Wtedy separacja nie wychodzi, a wskaźniki technologiczne spadają. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie takie nieporozumienia są jednym z najczęstszych źródeł błędów zarówno w laboratorium, jak i w zakładzie przeróbczym. Branżowe dobre praktyki wymagają, by zwracać uwagę nie tylko na sam wygląd kropli, ale i na to, z jakiego materiału jest powierzchnia oraz jakie są stosowane odczynniki – bo nawet drobna zmiana może kompletnie zmienić zwilżalność. Warto więc wychwycić te niuanse i nie sugerować się wyłącznie nazwą odpowiedzi, tylko dobrze przeanalizować zjawisko.