Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Źle dobrana wydajność węzła kruszenia to jeden z najczęstszych i najbardziej kosztownych błędów w praktyce przeróbki mechanicznej kopalin. Wiele osób przy takich zadaniach skupia się na ogólnej wydajności nadawy, pomijając udział poszczególnych frakcji w strumieniu materiału. To bardzo niebezpieczne myślenie – bo w procesach, gdzie frakcja +130 mm poddawana jest kruszeniu, kluczowe jest określenie, jaka realnie ilość trafia do kruszarki. Jeżeli z całkowitej nadawy 1200 t/h udział ziarna +130 mm wynosi 20%, to daje nam dokładnie 240 t/h. Przyjęcie niższych wartości, jak 100, 160 czy 200 t/h, skutkuje natychmiastowym niedowymiarem urządzenia – prowadzi do jej zatykania, konieczności odstawiania nadmiaru lub nawet uszkodzeń technicznych. Często spotykam się z przekonaniem, że można „na oko” przyjąć mniejszy zapas, licząc, że w praktyce i tak wszystko przejdzie. Niestety, takie podejście kończy się poważnymi problemami eksploatacyjnymi, częstymi przestojami i stratami finansowymi. W dobrych zakładach przeróbczych zawsze stosuje się analizę uziarnienia i oblicza wydajność dla najważniejszych węzłów technologicznych, szczególnie tych, które są podatne na przeciążenia. Moim zdaniem, zbyt niska wydajność węzła kruszenia wynika z niedoszacowania rzeczywistego udziału większych ziaren, a także z braku praktycznej wiedzy na temat pracy instalacji. Takie błędy można łatwo uniknąć, stosując dokładne obliczenia i trzymając się sprawdzonych zasad projektowania procesów przeróbczych.