Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób, zwłaszcza na początku nauki o przeróbce mechanicznej kopalin, myli się, uznając, że klasa ziarnowa dotyczy tylko jednego wymiaru – minimalnego albo maksymalnego. Wynika to chyba z intuicyjnego podejścia, gdzie wydaje się, że wystarczy ustalić jeden próg, żeby zdefiniować grupę ziaren. Tymczasem w praktyce przemysłowej takie rozumowanie prowadziłoby do mnóstwa nieporozumień. Gdyby klasa ziarnowa była określona tylko minimalnym rozmiarem, to znaczyłoby, że wszystko powyżej tej granicy należy do tej grupy, co kompletnie wypacza sens klasyfikacji. Z kolei wzięcie pod uwagę wyłącznie rozmiaru maksymalnego powodowałoby, że cała drobnica – nawet pył – lądowałaby w jednej klasie, co jest sprzeczne z potrzebami technologicznymi. Można się spotkać też z opinią, że wystarczy określić tylko maksymalny rozmiar ziaren, a reszta nie ma znaczenia, bo 'reszta przesiewa się automatycznie', ale to bardzo powierzchowne i mylące podejście. Praktyka pokazuje, że kluczowe jest wyznaczenie obu granic – minimalnej i maksymalnej, bo tylko wtedy można mówić o precyzyjnej separacji frakcji ziarnowych. To właśnie ta precyzja pozwala na prawidłowe sterowanie przesiewaczami, dobór sit i analizę uziarnienia, bez których nie da się uzyskać dobrej jakości produktu. Typowym błędem jest też utożsamianie klasy ziarnowej z pojedynczym rozmiarem – a przecież każda klasa to przedział. Takie myślenie prowadzi do złych obliczeń, strat surowca i błędnej interpretacji wyników analiz laboratoryjnych. Warto więc od początku wykształcić w sobie nawyk dokładnego określania zarówno dolnej, jak i górnej granicy klasy ziarnowej.