Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób błędnie zakłada, że koagulanty mogą być stosowane do przyspieszania sedymentacji dowolnych cząstek, na przykład polarnych, chiralnych albo elementarnych. W praktyce jednak cała istota działania koagulanta opiera się na jego zdolności do destabilizacji układów koloidalnych. Cząstki elementarne (np. pojedyncze atomy lub bardzo małe cząstki mineralne) z reguły nie tworzą stabilnych zawiesin – bardzo szybko opadają albo są rozpuszczone w cieczy. Koagulant nie ma więc na nie większego wpływu, bo nie występuje tu zjawisko odpychania elektrostatycznego, które uniemożliwia ich łączenie. Chiralność dotyczy głównie molekuł organicznych (np. aminokwasów) i nie ma praktycznego znaczenia w kontekście sedymentacji cząstek mineralnych – to błąd logiczny, bo koagulant nie oddziałuje z cząstkami tylko dlatego, że są one chiralne. Jeśli chodzi o cząstki polarne, to polaryzacja dotyczy właściwości chemicznej cząsteczki, a nie jej rozmiaru czy zdolności do tworzenia układów koloidalnych. Największy problem w praktyce stanowią właśnie cząstki koloidalne – niewielkie, stabilne, o dużej powierzchni właściwej i ładunku powierzchniowym. To one wymagają użycia koagulantów. Mylenie tych pojęć prowadzi do złych praktyk technologicznych, takich jak niepotrzebne dawkowanie odczynników lub niewłaściwy dobór technologii oczyszczania. Warto o tym pamiętać, bo w branży liczy się nie tylko teoria, ale i umiejętność praktycznego rozróżniania tych pojęć.