Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób intuicyjnie uważa, że skoro kruszywo z odpadów wzbogacania węgla kamiennego to przecież odpad, to nie nadaje się do żadnej poważnej produkcji – tymczasem rzeczywistość przemysłowa jest trochę inna. Przede wszystkim, te odpady mają zastosowanie tam, gdzie nie wymaga się wysokiej czystości chemicznej. Przykładowo, rekultywacja techniczna terenów pogórniczych z wykorzystaniem takiego kruszywa jest nie tylko możliwa, ale wręcz promowana w wielu regionach, bo to sposób na zagospodarowanie odpadów i przywrócenie terenów do użytku. Wały przeciwpowodziowe też mogą być formowane lub wzmacniane takim materiałem – tu liczy się głównie masa i stabilność, a nie skład chemiczny. W produkcji ceramiki budowlanej kruszywo z odpadów stosuje się jako dodatek do mas ceramicznych, szczególnie do cegieł czy pustaków, gdzie normy nie są aż tak wygórowane jak np. dla porcelany. Typowym błędem jest natomiast przypisywanie tym odpadom własności piasków szklarskich. Tymczasem piaski szklarskie muszą być niezwykle czyste, głównie kwarcowe i z minimalną ilością zanieczyszczeń typu węgiel, siarka czy związki ilaste. Odpady pogórnicze z natury rzeczy nie spełniają tych kryteriów, przez co nie nadają się do produkcji szkła, które wymaga bardzo precyzyjnych parametrów chemicznych i granulometrycznych. Moim zdaniem, warto pamiętać, że każde zastosowanie ma swoje wymagania jakościowe i nie zawsze to, co pozornie wydaje się niemożliwe, rzeczywiście takie jest – zwłaszcza w inżynierii środowiska i budownictwie, gdzie liczy się praktyczny zdrowy rozsądek i znajomość norm.